Plus Column

'Je manier van niezen heeft me heel gelukkig gemaakt'

James Worthy Beeld Agata Nowicka

Ze loopt langs een bejaardentehuis als ze voelt dat ze moet niezen. Een tijdje geleden las ze in de krant een verhaal over een man die zijn mond en neus demonstratief dichthield tijdens het niezen. Het leverde hem een scheurtje in zijn sinus piriformis op. De man moest een week in het ziekenhuis verblijven.

Misschien had hij van zijn moeder geleerd dat alleen bouwvakkers hard niezen. En dat een uitbundige nies voor veel mensen het toppunt van onbeleefdheid is. Het meisje leerde ooit hetzelfde van haar moeder, die zei dat vooral meisjes hun nies zo klein mogelijk moeten houden. "De meisjes die hard niezen, zullen de vrouwen worden die alleen sterven," zei haar moeder een keer tegen haar toen ze haar hoorde niezen in de bijkeuken.

Het meisje niest zo hard als ze kan. Voor even is ze het onweer. Een vrouw die voorbijfietst lacht en schudt met het hoofd. Daarna zegt ze iets in het Frans.

"Wat zei je?" roept het meisje. "Dat niezen het orgasme van de armen is." Ze wil iets terugroepen. Iets over dat Frans het Engels van de armen is, maar net als ze klaar is om te roepen, tikt iemand haar aan.

Ze draait zich om en ziet een oude man staan.

"Nieste jij zo hard?"

"Misschien."

"Ik lag te slapen. Je hebt me wakker geniesd."

"Dan sliep u niet heel diep."

"Je hebt gelijk. Ik heb nooit heel diep kunnen slapen. Mijn dromenland is een pierenbadje. Maar ik ben ook niet boos hoor. Je manier van niezen heeft me juist gelukkig gemaakt. Mijn vrouw nieste precies zo. Ongetemd. Ik durf het bijna niet vragen, maar..."

"U wilt dat ik nog een keer nies?"

"Als dat zou kunnen. En ik heb echt geen haast hoor."

"Woont u in dit tehuis? Zal ik tot het avondeten bij u blijven? We kunnen op uw kamer samen op mijn nies wachten."

"Weet je dat zeker? Heb je niets beters te doen dan het gelukkig maken van een oude man?"

"Morgen wel, maar vandaag niet."

In de kamer van de man ruikt het naar sloffen en soep in blik. Aan de muur hangt een gesigneerde foto van Johan Cruijff. Het meisje duwt haar hoofd in de richting van de muur en kijkt van dichtbij naar de afbeelding.

"Ik kwam hem een keer tegen op de Ceintuurbaan. Aardige man. Intelligent ook. Ik had toen net mijn vrouw verloren en hij zei allemaal dingen tegen me die eerst onbruikbaar leken, maar waar ik later veel aan heb gehad."

"Wat zei hij dan?"

"Dat ben ik vergeten. Gek is dat, hè? Ik weet nog precies waar ik hem tegenkwam en wat hij aanhad, maar het belangrijkste ben ik vergeten. Begrijp me niet verkeerd, ik ben blij dat ik 92 jaar oud ben, dat ik deze leeftijd heb mogen behalen, maar ik vind het heel vervelend dat mijn geheugen kleiner is gaan wonen. Het heeft geen zolder meer en ook geen schuur. Ik mis die schuur."

"Heeft u peper in huis?" vraagt het meisje.

"Ik woon al twaalf jaar op een kamer zonder keukentje."

Ze wachten samen op de nies. Haar grootste en beleefdste nies ooit. En haar hardste. Iedereen in de hemel zal haar horen en gezondheid zeggen.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden