Column

Je kunt vandalisme niet schrijven zonder de letters dna

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (35) probeert in Het Parool van maandag, woensdag en vrijdag iets van het leven te begrijpen.

Beeld Agata Nowicka

"Wat vind jij als Engelsman nou van al die achterlijke Engelsen die de stad Marseille hebben vermorzeld?" Een andere vraag is er deze week nog niet aan mij gesteld. En er waren echt wel andere vragen die je deze week aan mij had kunnen stellen. Iets over de waterpokken van mijn zoon bijvoorbeeld. Of iets over dat ik voor mijn verjaardag met al mijn vrienden wilde gaan bowlen, maar dat al mijn vrienden al hebben afgezegd.

Zoiets zou een hooligan nou nooit overkomen. Zo'n eenzame verjaardag. Als ik een hooligan was geweest, stonden er veertig mannen op klittenbandschoenen met mij op die bowlingbaan. Een hooligan zou zijn eigen bruiloft namelijk uitstellen voor de verjaardag van een vriend.

Maar ik schaam me diep. Zo verschrikkelijk diep dat er inmiddels een echo op mijn gebloos zit. En ik neem afstand van al die Engelsen die vooroordeelbevestigend handelen. Ik neem afstand van alles. Van de ziekelijke vernielingsdrang, van de confrontatiezucht en van die menselijke molotovcocktails die alles wat ik niet wil zien branden, in de fik steken.

Donderdag gaan mijn vader en ik naar de wedstrijd Engeland-Wales. Het moet een voetbalfeest worden, maar ik ben bang. Bang dat als wij 's ochtends uit Amsterdam vertrekken, we schapen zijn die naar het slachthuis rijden.

Met je vader naar het voetbal gaan, het zou feitelijk het toppunt van zorgeloosheid moeten zijn. Sjaals, vlaggetjes en de geur van gefrituurd vlees. Haantjesgedrag in de verte. Kippenvel overal. Een vader en zijn zoon. Hand in hand liedjes zingend voor de helden die enkel met hun voeten praten. En dan gaat de zoon in zijn stoeltje zitten. Hij zit precies achter een paal waardoor hij alleen het ene doel ziet. En toch zegt hij tegen zijn vader dat dit de beste plek ooit is en hij meent het, want hij weet donders goed hoe hard pappa heeft gewerkt om dit te kunnen betalen.

Maar waarom zijn Engelsen zo? En waar komt toch die grenzeloosheid vandaan? Waarom is alles Schengen in de schedel als er een bepaalde hoeveelheid alcohol wordt gedronken? Ik heb het overigens ook. Het lijkt haast wel alsof het vandalisme in ons dna zit. Je kunt het woord vandalisme niet schrijven zonder de letters dna. Als ik heel veel drink en niet meer op mijn benen kan staan, raak ik bezeten.

Dan gooi ik fietsen en plantenbakken in de gracht. Dan verandert mijn brein in een kunstkerstboom die enkel voor de sier in de huiskamer van mijn weldenkendheid staat. Dan neemt mijn verantwoordelijkheidsgevoel opeens plaats in de passagiersstoel en ben ik voor even de Engelsman die ik al mijn hele leven verafschuw.

En ik haat die Engelsman. Ik haat die klootzak die ervoor zorgt dat ik geen Engelandshirtje in het buitenland durf te dragen. Ik haat die klootzak die ervoor zorgt dat mijn vader en ik scherp moeten zijn als we samen naar het voetbal gaan. Er zouden morgen ballonnen in de lucht moeten hangen, maar er hangt enkel onheil in de lucht. Mijn trots voelt als schaamte. En mijn geluk voelt als angst.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden