Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Je kunt er heerlijk je fantasie op loslaten

PlusMaarten Moll

Ik las het verhaal Guy de Maupassant van Isaak Babel, met vrijwel aan het begin al die onvergetelijke zin:

‘’s Ochtends hing ik rond in de mortuaria en de politiebureaus.’

Het was vroeg in de ochtend en ik kon niet meer slapen. Ik had geen mortuaria of politiebureaus om naartoe te gaan en ik wilde me ook niet op mijn gedachten laten meevoeren naar luchtkastelen en onuitvoerbare plannen.

Dus las ik een verhaal van Babel over een man in het Sint-Petersburg van 1916 die weigert kantoorbediende te worden.

Toen hoorde ik geritsel rond de tent.

Het was verder doodstil op de camping – ik had de lamento’s van de bedplassers al uren geleden aangehoord – waardoor ik het gevoel had dat ik de enige was die dit geritsel hoorde. Ik bleef heel stil liggen. (Hond Bep was niet eens wakker geworden van het geritsel en lag licht snurkend te dromen. Lekker opgelet, Bep!)

Het heeft iets magisch, dat geritsel. Het kan van alles zijn en je kunt er heerlijk je fantasie op loslaten.

Ooit, in Italië, op de camping in Talamone, werden we ondanks de hitte verzocht de tenten ’s nachts goed dicht te ritsen. Er werd verder geen uitleg gegeven, maar een medewerker van de kampwinkel zei iets gezien te hebben waar hij niet over wilde praten. Lijkbleek stond hij aan de kassa brood en bollen mozzarella te verkopen. Zijn hand trilde bij het teruggeven van het wisselgeld. (Jammer genoeg riep hij niet om de zoveel minuten om zijn moeder.)

Heel even ging het gerucht dat er een klein kind uit een van de tenten was geroofd.

We hadden in de nachten al ijselijk gekrijs gehoord, maar niemand die ons kon vertellen van wie of wat die geluiden afkomstig waren. De geesten van verdronken zeelui, werd verteld. En ja, geesten konden wel degelijk geluid maken (toeristisch lokkertje). In het nabijgelegen natuurgebied Maremma schenen nog fabelachtige wezens rond te dolen.

We fantaseerden over wolven. Kwamen de beren hier tot aan het water? Een lynx? Of was de geest van Pietro Pacciani actief, het Monster van Florence die het op liefdespaartjes had voorzien?

De uitkomst was een koude douche. Het bleek om een forse, witte, wilde kat te gaan. Wel met een flinke pluimstaart, maar toch niet echt een spectaculair beest.

Ik luisterde naar het geritsel. Het kon van alles zijn. Misschien een ree? Een zwijntje? Een dier dat hier nog nooit gezien werd? Een mythisch wezen? Een monster?

Ik liet het ritselen – ik had geen zin in een koude douche in de vorm van een egel, een rat of een konijn – en verdween weer in Babels Sint-Petersburg.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden