Roos SchlikkerBeeld Lin Woldendorp

Je hoeft je niet druk te maken om testen

PlusRoos Schlikker

“Hoi mama. Kijk eens. Voor het tienminutengesprek moest ik zelf een briefje invullen. Over hoe ik denk dat het gaat.”

“Laat zien. ‘Wat ik leuk vind op school: rekenen. Wat ik van mijn klas vind: leukste van de wereld. Welk cijfer geef je je zelf­vertrouwen? 3.’ Een 3? Echt?”

“Ja. Ik heb een laag zelf-, eeeh, -dinges. Niet thuis. Op school. O, en volgende week hebben we geschiedenistoets. Wist je dat er bij de VOC echte gemeneriken zaten? Die gaven biertjes aan dronken mannen zodat ze contracten tekenden om heel zwaar werk op schepen te doen. Ziel­verkopers, heetten die. Ik dacht eerst: ‘Grappig, zilverkopers. Waarom geen goud?’ Maar het ging om de zíél. Die is natuurlijk duurder.”

“Interessant. Maar waarom voel je je onzeker?”

“Omdat ik bang ben dat ik het niet kan. Soms denk ik dat ik anders denk.”

“Misschien denken we allemaal wel dat we anders denken.”

“O. Zeg, waarom geloven mensen in de hemel? Omdat ze het gezellig vinden als iedereen weer bij elkaar is? Maar wat als je dan je zielverkoper tegenkomt? Nou? Hé mama, papa heeft toch een billenkin? Zo’n kin! Met een kuiltje! Geinig toch? Weet je wat ik trouwens vind? Ze moeten in China een vrouw president maken. Met leukere regels. Volgens mij hebben ze geen leuke regels daar.”

“Eeeeh, ja. Maar nog even over die 3. Je hoeft je niet druk te maken over testen. Scholen zijn er nogal dol op. Da’s niet erg. Als je maar weet dat je het kunt. En als je het niet kunt, geeft het ook niet.”

“Ik hou niet van toetsen.”

“Heb je nooit gedaan. Als peuter moest je op het consultatiebureau door een mal papieren brilletje kijken en figuurtjes op een bord benoemen. ‘Een clown!’ riep je vrolijk tegen de fluitketel, kerktoren en veterschoen. Zat ik weer met je bij een oogkliniek. O, en later bij de piepjestest riep je om de seconde keihard: ‘JA, IK HOOR HEM!’ Toen gromde de arts zwaar geïrriteerd: ‘We zijn nog niet begonnen.’”

“Haha, goeie van mij.”

“Je bent ook een goeie.”

“Hé mama. Kun jij weleens iets niet?”

“De hele tijd, jongen.”

“Toch blijf ik bij die 3.”

“Waarom?”

“Omdat ik veel nog niet weet.”

“Dat geldt voor alle mensen.”

“Zijn we dan allemaal dom?”

“Alleen degenen die niet weten dat ze veel niet weten. Maar dat leer je later wel.”

“Ik denk dat ik het nu al snap. Ik ben niet achterlijk.”

“Dat ben je zeker niet.”

“Hé mam? Hoe groot kan een piemel worden?”

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden