Marcel Levi Beeld Artur Krynicki

Je eigen landgenoten zijn op vakantie altijd het ergst

Plus Marcel Levi

Ik vertelde mijn Engelse collega’s dat ik op vakantie zou gaan in Italië. Bijna iedereen deelt mijn enthousiasme voor het land, de natuur, de aardige mensen en het fantastische eten. “Maar,” voegen mijn Britse collega’s daar met een bezorgd gezicht aan toe, “probeer die onbeschofte Engelse toeristen te ontlopen, want die zijn verschrikkelijk”.

Er zijn inderdaad veel Engelse toeristen in Umbrië en Toscane, maar ik vind hen in het algemeen plezierig, meestal erg beschaafd, humoristisch en zeker niet irritant. Zeker in vergelijking met luidruchtige en zich soms tamelijk gênant gedragende Nederlanders, die hier ook in groten getale zijn.

Zou het zo zijn dat we extra gevoelig zijn voor gedrag van landgenoten in het buitenland? De website Traveller.com ­berichtte over een leuk onderzoek, waarin duizenden reizigers was gevraagd naar de herkomst van de irritantste toeristen. 

Opvallend genoeg staan Nederlanders helemaal niet in de top 25, die wordt aangevoerd door Russen, Duitsers en Chinezen. Een interessante vinding is dat mensen zich het meeste storen aan ­toeristen die afkomstig zijn uit hun eigen land. Dus Nederlanders vinden landgenoten vaak erg irritant, terwijl ander nationaliteiten zich daar veel minder aan lijken te storen.

Misschien is het dus niet zo erg met die Nederlanders op reis. Die bijna idyllische gedachte wordt wreed verstoord bij een lunch in een fantastisch restaurant met geweldig Italiaans eten en het mooiste uitzicht van de wereld. 

Het Nederlandse gezelschap, dat niet ongemerkt het terras betreedt, wordt gedomineerd door een naar schatting 40-jarige vrouw met naar schatting 40 kilo overgewicht.

Oorverdovend klaagt ze amechtig dat ze de 50 meter vanaf de parkeerplaats naar het restaurant heeft moeten lopen en dat ze op wonderbaarlijke wijze deze bijna olympische prestatie heeft weten te volbrengen. 

Haar net iets te krappe gele jurk met witte stippen is zo te zien gemaakt van net iets te synthetisch materiaal en plakt in de zomerse 30 graden om haar heen als een nat douchegordijn. Straaltjes zweet stromen langs tamelijk onsmakelijke slierten vochtig nekhaar en meanderen wellicht verder naar plekken waar ik even niet over na wil denken. 

Als ze zich zuchtend en steunend langs ons tafeltje perst worden we eraan herinnerd dat een mengsel van te veel eau de toilette en transpiratie nooit een aantrekkelijk aroma produceert.

Luidkeels wordt de menukaart voorgelezen, waarbij ze met indringende decibellen verzucht na een kleine week wel genoeg te hebben van ‘al die spaghetti’ en verlangt naar een ‘sateetje of zo’. Verder is het natuurlijk ‘belachelijk’ dat het restaurant alleen maar Italiaanse wijn op de kaart heeft staan.

Is dit typisch Nederlands? ­Welnee. Maar amusement om mal of luidruchtig gedrag wordt inderdaad al snel plaatsvervangende schaamte als het mensen uit je eigen land betreft. De Italiaanse restaurateurs laten zich er niet door van hun stuk brengen en blijven attent en vriendelijk lachen.

Reageren? m.levi@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden