Gijs GroentemanBeeld Linda Stulic

Je blijft kijken, want de Mart heeft ons gehypnotiseerd

PlusColumn

Hoeveel grapjes zijn er al over Mart Smeets gemaakt? Ontelbaar, denk ik. Het goede van Mart ('de Mart') is dat elke vorm van hoon, grappen en kritiek langs hem af lijken te glijden.

Dat komt denk ik omdat opmerkingen over Mart toch altijd zijn vermengd met een soort dwepende bewondering. Zo van: ja, Mart Smeets is dan wel belachelijk, maar hé, hij is toch maar Mart Smeets, hij dóet het toch maar, en als hij op tv is gaan we toch naar hem kijken.

En daar valt ook iets voor te zeggen. Ik heb geprobeerd te analyseren wat de kracht van Mart is, en volgens mij heeft hij de gave van de hypnose. Er is iets met dat grote gezicht, die blauwe ogen, die stem, die met wonderlijke intervallen doorspekte zinnen, die grote colberts met dat pochet, waardoor je als kijker aan Mart wordt vastgezogen en niet meer loskomt.

Ooit las ik een interview met Mart Smeets waarin de inter­viewer beschreef dat Mart zich tijdens het interview een kwartiertje terugtrok. Dat was niet om naar de wc te gaan, nee, in die tijd had hij een column voor Trouw geschreven, vertelde Mart met enige trots.

Want zo is het volgens mij bij Mart: hij gaat achter een typemachine zitten of een microfoon, en er komt tekst uit. Meteen. Altijd.

Mart is inmiddels met pensioen bij de NOS, maar hij doet nog volop mee. Nu heeft NU.nl hem ingehuurd, voor een kanaal dat onder de treffende URL nu.nl/mart te vinden is. Elke dag komt er een filmpje online waarin hij wordt aangekondigd als 'columnist Varagids' en de ontwikkelingen in de Giro bespreekt.

De filmpjes hebben titels als: 'Hopen dat het vandaag beter gaat', 'Denk niet dat Sicilië makkelijk gaat worden' en 'Buitengewoon curieuze actie Bennett' - die woorden, 'buitengewoon curieus', dat vind ik dus echt een Mart-isme.

Die filmpjes zijn alles wat Mart in essentie is. Mart houdt van Americana, dus hij staat voor een gigantische kast vol cd's, en onder zijn praatjes staat vrij luide gitaarmuziek.

Ik stel me zo voor dat de cameraman Marts werkkamer binnenkomt, de twee camera's opstelt (soms zwiept Marts blik midden in een zin ineens naar een andere camera), ze aanzet waarna Mart uit zijn hoofd begint te praten.

Wat hij zegt, is voor mij niet te volgen. Hij legt zulke rare klemtonen, maakt wonderlijke inhoudelijk sprongen en bewandelt steeds zijpaden uit de wielerhistorie die zijn verhaal warrig maken.

Maar toch: het is Mart, en je blijft kijken. Dat komt dus omdat hij ons gehypnotiseerd heeft.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden