James Worthy Beeld Agata Nowicka

Je bent nooit te oud voor een zuigzoen, en andere levenslessen

Plus James Worthy

Op een bankje in het Vondelpark zit een klein blond jongetje. Een halfuur geleden heb ik van mijn huisarts gehoord dat ik een zonnesteek heb en dat ik rustig aan moet doen. De stemmen in mijn gesmolten schedel zeggen dat ik even moet gaan zitten. Het jongetje schuift op. Hij ruikt naar gum en naar het slijpsel van dure kleurpotloden.

“U ziet er moe uit. Heeft u slecht geslapen?”

“Nee, het slapen lukt wel. Mijn probleem heeft denk ik meer met het wakker blijven te maken. Ben je op ­iemand aan het wachten?”

“Niet dat ik weet, ik zit gewoon graag op dit bankje. Soms zitten er toeristen op als ik aan kom lopen en dan verzin ik een verhaal waardoor ze niet meer op dit bankje willen zitten. Dit is het mooiste bankje van ­Amsterdam.”

“In mijn puberteit zat ik ook vaak op dit bankje.”

“Woonde u hier in de buurt?”

“Ja, daaro.” 

Ik wijs een kant op, maar ik weet niet zeker of ik de juiste kant op wijs, maar welke kant ik ook op wijs, ik wijs hoe dan ook naar een plek die hier in de buurt is.

“Ik zit hier vooral om naar de meerkoeten te kijken,” zegt het jongetje.

“Dat deed ik ook altijd. Meerkoeten zijn onaardig. Ik probeerde ze een beetje op te voeden als ik hier zat. Dan stormden ze weer met z’n vieren achter een eend aan en dan stond ik op van dit bankje. Dan schreeuwde ik naar de meerkoeten. Opbouwende kritiek, weet je wel? Doe eens aardig, meerkoeten! Waarom doen jullie zo?”

“Luisterden ze naar u?”

“Meerkoeten luisteren naar niemand. Al het bloed gaat naar hun grote poten.”

“Ik zit hier ook omdat ik ruzie met mijn moeder heb. Die luistert ook naar niemand. Ze heeft gisteren een zwembroek voor me gekocht. Het is de lelijkste zwembroek die ik ooit heb gezien.”

“Mijn moeder kocht een keer een zwembroek voor me waar broccolistronkjes op stonden afgebeeld. En de pijpen kwamen tot mijn schenen. De eerste keer dat ik in die zwembroek moest zwemmen, heb ik gedaan alsof ik verdronk. Daarna heb ik die zwembroek nooit meer ­gezien.”

“Dat is een goede tip. Heeft u nog meer goede tips?”

“Blijf gedurende je leven terug naar dit bankje komen. Alles zal veranderen, maar het Vondelpark blijft hetzelfde. Dit is thuis. Als je problemen hebt, kom hiernaartoe en voer je problemen aan de meerkoeten. En drink gewoon water uit de kraan. Verspil je geld niet aan gadgets. Wees lief voor je piemel. Ren nooit voor een tram. Je bed moet altijd duurder dan je televisie zijn. Verhuizen is nooit de oplossing. Je bent nooit te oud voor een zuigzoen. Praat met vreemden. Een toetje is belangrijker dan een voorgerecht. Van een fluitketel word je vrolijker dan van een waterkoker. Rancune eet gaten in je ziel. Breng je kinderen zo vaak mogelijk naar bed. Champagne spreekt nooit de waarheid. Durf te verdwalen. Geef je hart aan iedereen en vraag het nooit terug.”

“Wat is een zuigzoen?”

“Dat leer je over een paar jaar wel op het Leidseplein. Ken ik jou trouwens ergens van? Je lijkt op iemand die ik ken.”

“En u lijkt op iemand die ik ben.”

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden