Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Je bent bezig met schitterende carrière en dan zeur je om een bloot lulletje

PlusTheodor Holman

Je bent acteur.
Je bent in de twintig.
Je bent beroemd.
Je bent bezig met een schitterende carrière.
Vooral de jeugd raakt onmiddellijk in trance als ze jou in levenden lijve zien.

En dan zeur je een minderjarig knulletje om zijn blote lulletje. Voor de camera. Voor geld. Voor de lol. Om zo’n jochie voor gek te zetten. Machtsmisbruik van de loverboy van de jeugd.

Hoe je dit idiote gedrag ook bekijkt, het doet aan alle kanten pijn.

Je ziet een vorm van subtiel sadisme ­worden uitgevoerd door een talent. Je weet vervolgens dat dat talent onbruikbaar wordt. Niet omdat er opeens slecht wordt geacteerd, maar omdat je je het als producent en regisseur niet kunt permitteren om in aandacht op achterstand gezet te worden door een acteur die zijn roem gebruikt om publiek te vernederen. Hoe goed je ook acteert, alles wat je doet, staat in een schaduw waar het stinkt.

Het jongetje dat zijn lul heeft laten zien, moet rondlopen met de vernederingen die hem zijn toegebracht. Ook de fans zijn verneukt. Je bent geen voorbeeld meer dat zich door talent en hard werken omhoog heeft gewerkt, maar je hebt jezelf teruggezet in de sloppen en de stegen.

Je bent de lul geworden die je wilde zien. Alles verknald, opgeblazen, vernietigd, kapot.

En ook erg: de Onderbuikers zullen zich hieraan dronken drinken.

Gisteren vroeg ik me af: wat is een adequate straf? De media hebben de acteur terecht al aan satéprikkers geregen en het roosteren zal nog wel even doorgaan. Maar is daarmee recht gedaan?

Eigenlijk vind ik van wel. Uiteraard moet het beloofde geld aan dat knulletje worden betaald, zodat die een mooie trapauto kan kopen en een shirt van Messi, maar voor de rest hoeft er geen straf te worden uitgedeeld. Wellicht is dat niet rechtvaardig, maar ik heb medelijden, omdat ik niets zo triest en tragisch vind als het onnodig teloorgaan van talent. Hoe groot is niet de tragiek van iets te kunnen, maar niet te mogen?

Het is ook zo – de schrijver Harry Mulisch indachtig – dat als je zulke blunders begaat, je ook geen talent hebt, hoe mooi je ook kunt acteren.

Roem is het toverzout waarmee je jouw ­wensen kunt vervullen. Als het dan je wens is om het piemeltje van een jongetje te zien, lost het toverzout meteen op en verandert in een braakmiddel.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden