Plus Column

­Jarenlang slachtoffer van intensieve linkse indoctrinatie

Johan Fretz Beeld Wolff

Na een half leven zwijgen zal ik het maar gewoon toegeven: ik ben ­jarenlang het slachtoffer geweest van intensieve linkse indoctrinatie.

Zoiets kun je tijdelijk naar de kamers van het onderbewustzijn duwen, maar vroeg of laat vinden traumatische ervaringen de weg naar boven.

En hier zit ik dan, een beschadigd hoopje Gutmensch.

God, wat ben ik links! Niet uit vrije wil, nee, ondanks mezelf en ik kan er niets meer aan veranderen, het is onomkeerbaar.

Wanneer ik als een wandelend Stockholmsyndroom sta te juichen voor een of andere verbindingspreek van Jesse Klaver of in de Ekoplaza voor dertig euro aan biologische groente in mijn mandje smijt, voel ik me vies.

Het wordt dus tijd om de veroorzakers van dit leed aan de schandpaal te nagelen. Want wat er in de ­jaren negentig op Openbare Scholengemeenschap De Meergronden in Almere heeft plaatsgevonden, onder leiding van een stel bevlogen babyboomers, is mensonterend. Ik voel me gebruikt.

Door mijn ­leraar aardrijkskunde, die met zijn gore tengels, elke week opnieuw, de Grote Bosatlas opensloeg. Wij moesten ernaar kijken, naar die smerige plaatjes van veenlandschappen en rivierengebieden. En lekker dat hij het vond. Door die viespeuk beweer ik nu nog steeds, abusievelijk, dat we hier een gematigd zeeklimaat hebben en dat Amsterdam de hoofdstad van Nederland is.

Gebruikt, door mijn docente geschiedenis, die me wijsmaakte dat de VOC-mentaliteit voor ongekende plunderingen en menselijk leed heeft gezorgd. In plaats van me te leren hoe heldhaftig we waren, toen we over de zeeën heersten, heb ik me een schuld­gevoel laten aanpraten over de mooiste hoofdstukken van onze vaderlandse geschiedenis.

Maar het allerergste was mijn leraar maatschappijleer. Hoe hij me heeft gehersenspoeld, met al die kwaadaardige leugens van hem. Hij zei dat links ­Nederland feitelijk (ja ja, 'feitelijk') op het kabinet-Den Uyl na, nooit echt had geregeerd en dat ons ­beleid dus al decennia werd bepaald door een bundeling van neoliberale en aartsconservatieve krachten.

Hij peperde ons de fabel in dat mensen als Thatcher, Reagan en in hun kielzog leiders door heel Europa, onder het mom van vrijheid, de volledige rijkdom hadden overgeheveld naar een kleine bovenklasse. Hoe de zogenaamde Derde Weg van sociaaldemocraten in feite een slaafse buiging was voor dat ongebreidelde kapitalisme.

Een afleidingsmanoeuvre voor afbraakbeleid, om de verzorgingsstaat nog verder uit te hollen. Iets wat volgens hem vroeg of laat, in tijden van minder economische voorspoed, zou leiden tot vijanddenken en zondebok­politiek.

Hij dacht zeker dat hij Cassandra was. Of Jomanda. Maar hij was een manipulatieve linkse hippie in ruste en nestelde zijn verwerpelijke ideeën, dag in, dag uit in onze tere puberhoofdjes.

En wat moet ik nu? Helemaal goed komt het ­natuurlijk nooit meer. Wel volg ik een intensieve hersteltherapie. Ik eet elke dag vier keer plofvlees en stook me ook in de zomer suf. Ik leer te juichen voor Boris Johnson, die straks over de lijken van de arbeidersklasse zal propaganderen dat de brexit tot grote voorspoed leidt.

En op verkiezingsnacht 2020 hoop ik, met een Keep America Great-pet op, te vieren dat Donald Trump erin is geslaagd om de gezondheidszorgverzekering van een aanzienlijk deel van zijn kiezers kapot te maken en daar Mexicanen de schuld van te geven.

Ik ga met heel kleine stappen vooruit, maar ben vastberaden om ooit de weg te vinden naar de enige, boreale waarheid.

Johan Fretz is schrijver en theatermaker. Hij heeft een wekelijkse column in de krant.

Reageren? j.fretz@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden