Tinkebell. Beeld Artur Krynicki
Tinkebell.Beeld Artur Krynicki

Jammer dan, te laat, nu kunnen deze kinderen niet meer bij hun ouders opgroeien – sorry, echt vervelend, doei

PlusTinkebell

Tinkebell

21 oktober 2021. Mark Rutte wilde, zo kopte de NOS, precíés uitzoeken hoe het zat met de uithuisplaatsing van de naar schatting 1115 kinderen van gedupeerden van de toeslagenaffaire.

Dat die schatting aan de lage kant was, zeiden ze er bij het CBS direct bij. Want ze hadden in hun onderzoek slechts gekeken naar de uithuisplaatsingen in de periode vanaf 2015. Vóór die tijd werden deze cijfers niet bijgehouden. De toeslagenaffaire speelde echter al sinds 2004, dus het daadwerkelijke aantal kinderen dat door beleidsmatige achterdocht en institutioneel racisme bij hun ouders is weggerukt, is waarschijnlijk een heel stuk hoger.

Wat echter nog extra wrang was, is dat toenmalig minister van Rechtsbescherming Dekker zei dat ouders en kinderen zelf via de rechter konden laten kijken of gezinssituaties wellicht hersteld zouden kunnen worden. Van de zotte, vond ook Pieter Omtzigt dit. De staat sloopt families en erkent inmiddels zelfs dat de oorzaak in zijn wanbeleid ligt. Toch moesten slachtoffers alsnog zelf gaan smeken om reparatie.

Dus er kwam, van Pieter Omtzigt, ChristenUnie, SP en CDA, een eis tot meer onderzoek. En hoewel dit weliswaar is toegezegd (al werd het een beetje een slager-die-zijn-eigen-vlees-keurtonderzoek), kent nog steeds niemand de methode of onderzoeksvragen.

Dus volgden er Kamervragen. En die werden afgelopen week beantwoord (ik beperk me tot een detail, trek vooral uw conclusie).

Een opvallende term in de beantwoording is het ‘aanvaardbare-termijncriterium’. Dit verwijst naar ‘de periode die een kind kan overbruggen in onzekerheid over waar het zal opgroeien zonder schade op te lopen in de ontwikkeling’.

Deze aanvaardbare termijn is voor jonge kinderen een half jaar. Het onderzoek loopt al een half jaar. Met andere woorden: jammer dan, te laat, nu kunnen deze uithuisgeplaatste kinderen niet meer bij hun ouders opgroeien. Sorry, echt vervelend, doei.

Dit doet me denken aan hoe ons land omgaat met kinderen in asielprocedures. Waar opmerkelijk genoeg precies de andere kant op wordt getreiterd. Die procedures, die soms jaren duren, gaan gepaard met vele gedwongen verhuizingen. Eens per jaar is normaal, maar zes keer komt ook voor. Of dit nodig is? Nee, natuurlijk niet. En het is bovendien in strijd met het VN-Kinderrechtenverdrag, omdat het de ontwikkeling van kinderen blijvend schaadt.

Steeds onverwacht je spullen pakken, naar een andere stad en een andere school verhuizen, zorgt voor depressies, gedragsproblemen en ontwikkelingsachterstanden.

Wie de wereld van asielzoekers in Nederland kent, weet: het argument dat dit nu eenmaal niet anders kan, is totale onzin. Dit is cynisch beleid, want wie niet gehecht is, kan makkelijker worden uitgezet.

Maar who cares? Natuurlijk interesseert het niemand wat er straks uit onderzoeken rolt. Dit zijn allemaal kinderen die niet Jan of Annelies heten. En Nederland is gewoon een gaaf land. Toch, Mark Rutte?

Tinkebell schrijft elke week een column in Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden