James Worthy Beeld Agata Nowicka

James, hoe gaat het? Druk! Lekker! Goed!

Plus James Worthy

Sinds mijn columns achter de betaalmuur zitten, krijg ik steeds vaker de vraag hoe het met me gaat. Hoe gaat het? Mensen lezen niet meer hoe het met me gaat, dus vragen ze het. Hoe gaat het?

Er bestaat geen belangrijkere vraag.

Aardig dat je het vraagt. Gisteren ging het goed, maar vandaag gaat het wat minder, en ik weet niet waarom.

Misschien komt het door het weer. Het is warm, maar niet zonnig. Ik twijfelde vanmorgen of ik een jas aan moest trekken. Nu heb ik een jas aan en ben ik aan het zweten in de tram. In de tram zit een vrouw die ik van vroeger ken. Ik groet haar, maar ze herkent me niet. Mijn vroeger is haar vroeger niet.

Misschien komt het door het einde van de vakantie. Dat ik afscheid van mijn gezin moet nemen. Dat ik ze weer met iedereen moet gaan delen. Ik wil niet dat het moeten weer begint. Hij moet naar groep 3 en zij moet de wereld nogmaals redden. Ik wil ze met helemaal niemand delen. Ik wil dat het altijd vakantie blijft. Uitslapen, chocoladecroissants en de Middellandse Zee als douche gebruiken.

De slager vraagt hoe het met me gaat. Ik twijfel tussen ‘druk’, ‘goed’ of ‘lekker’. Ik twijfel tussen onwaarheden. Zo druk heb ik het niet. Mijn boek is af en dat voetbalblad waar ik voor schreef bestaat niet meer. Goed gaat het altijd wel, maar in 2019 is goed niet meer genoeg. Goed is het nieuwe ‘mwah’, goed is matig. Goed keuren we niet meer goed. Lekker gaat het ook wel. Daar waar internetporno, bier en belegde broodjes zijn, gaat het lekker. Lekker heeft niet veel nodig. Het is van de oude stempel. Het is snel tevreden. Lekker is meer geboortekaartjes dan rouwkaarten op de schoorsteen hebben staan.

Op de Elandsgracht kom ik een oude vriend tegen. Hij pakt een telefoon uit zijn broekzak en laat me allemaal foto’s van zijn pasgeboren zoon zien. Jari is prachtig. De oude vriend ziet er moe uit. De walleneilanden drijven onder zijn ogen. Hij vraagt of ik zin heb in een biertje. “Lekker,” zeg ik. We drinken bier tot zijn vrouw belt. Waar blijf je? Ik kom er nu aan.

“Maar hoe gaat het eigenlijk met jou?” vraagt hij, terwijl hij in een taxi stapt. Ik steek mijn duim omhoog. Hij neemt genoegen met mijn duim en trekt de deur achter zich dicht.

Sinds mijn columns achter de betaalmuur zitten, krijg ik steeds vaker de vraag hoe het met me gaat. Ik vind het maar lastig. Niets brengt zoveel druk met zich mee als haastige interesse. De menselijke gemoedstoestand doet niet aan samenvattingen of steekwoorden.

Ik ben ooit met schrijven begonnen om niet meer te hoeven praten. Ik wilde ontsnappen aan ‘Hoe gaat het?’ HOE GAAT HET? Ik weet het niet, maar geef me een leeg Worddocument en ik zal mijn best doen om een antwoord vorm te geven.

Als ik thuiskom, laat mijn zoon zijn nieuwe schooltas zien. Wat ritsen en twee schouderbanden. Daarna vraagt hij hoe het met me gaat.

“Onvolmaakt maar waardig,” antwoord ik. 

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden