Roos Schlikker. Beeld Lin Woldendorp
Roos Schlikker.Beeld Lin Woldendorp

Jaja, hij snapt wat de vrouwtjes willen

PlusRoos Schlikker

Hij kijkt erbij alsof hij zojuist zowel het Midden-Oostenconflict als het plankje van Van der Poel, als de volledige alfabetagammadelta-coronavarianten heeft doen verdwijnen waarna hij in één moeite door alle arme kindjes ter wereld van bed, bad en brood heeft voorzien en met zijn voortanden een kreperend wild zwijn heeft geslacht en zo zacht kon laten hemelen.

Kortom: de Grand’Italia-man is tevreden met zichzelf. Hij snuift boven een pannetje water waar hij een magisch ingrediënt aan toevoegt. Zijn vrouw komt binnen in zwierige jurk en vraagt al even zwierig: “Nieuwe pasta, maestro?” De kerel knikt, wenkbrauwen op standje ‘ik weet dingen’ en zegt vergenoegd: “Speciaal voor pastasalades.” Waarna hij haar een bord koud deeg voorschotelt en zij orgastisch verrukt lacht. Jaja, hij snapt wat de vrouwtjes willen. Je gaat het vanzelf geloven. Toch? Of wacht. Pasta voor pastasalades? Ik vind koude pasta sowieso een misverstand, maar wat is dit voor onzin? Alsof de warm te eten macaroni in een totale identiteitscrisis verkeert wanneer hij pardoes in een bak koude sla met blokjes ham belandt.

Het was natuurlijk iets te idealistisch en naïef dat we ooit dachten dat na de lockdowns alles anders zou zijn. We hadden pas op de plaats gemaakt, een tijdzee om na te denken over consumentisme en overproductie. Maar dat de schaamteloosheid waarmee grote firma’s malligheid verkopen totaal niet is verminderd stelt toch ietwat teleur.

Pastasaladepasta. Aspergeham (vlees met in het zwelwater poeder van gedroogde asperges). Tandpasta speciaal voor vrouwen. Want een dameshoektand schijnt echt iets anders dan een herenhoektand, aldus communicatiemarketingreclamejongens. Het is de ergerlijke geilheid ons producten op te dringen die we helegaar niet nodig hebben. De geilheid ook om zichzelf op te dringen.

De helft van onze inboxen is gevuld met vragenlijsten. Over je ervaringen met de gemeente, lunchroom Het Zonnetje of de schade-expert van je verzekeringsmaatschappij. Na elk contact met welke klantenservice dan ook krijgen we een enquête over hoe we het gesprek ervaren hebben. Dat voelt als een bedpartner die pal na de seks gretig in je oor lispelt: “En? Hoe vond je mij?”

In mijn straat staat een reclamebord voor koekjes. ‘Mét smaak’ gillen letters eronder. Dat mag ik hopen, ja. Vanmorgen zag ik op een pak thee staan: ‘Nu! Met vertrouwde receptuur!’ Hè? Hebben jullie de afgelopen jaren dan zonder dat ik het wist enorm zitten experimenteren en zijn jullie erachter gekomen dat de beste ingrediënten voor earl grey daadwerkelijk theeblaadjes zijn en niet gemalen papaverwortels, cocaïnebolletjes of samengeklonterd wc-papier? Moet ik opgelucht zijn dat een of andere jodokus uit grootmoeders kookboek het ultieme recept voor thee wist te vissen? “Jongens, wat ik nou toch heb! Daar kunnen ze bij Pickwick nog een puntje aan zuigen.”

Je zou denken dat we na 2020 hebben nagedacht over die vertrouwde receptuur. En hoe het beter kan. Minder gelul verkopen bijvoorbeeld. De eerste de beste grootgrutter die dat echt doet, krijgt een 10 op zijn enquêteformulier dat ik daadwerkelijk voor hem zal invullen. Mét smaak.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden