Roos SchlikkerBeeld Lin Woldendorp

Jade wordt niet meegeteld in RIVM-cijfers. Ze werd 17

PlusRoos Schlikker

Het leek alsof ze bevroren was. Haar vader herkende het beeld, hij had het vaak gezien. Bij Jade die goed zingen kon. Jade die van winkelen hield. Jade, het meisje met de blauwe ogen. Dit kind dat eruitzag als zoveel zingende, winkelende, mooie meisjes kon plotseling blokkeren. Geen beweging meer. Geen toenadering. Geen contact.

Dat deed ze al sinds ze klein was. Jade kon goed leren. Maar als Jade het koud had en haar ouders zeiden dat ze een trui moest pakken, raakte ze in de war. Naar boven lopen. Kastdeur open. Trui uitzoeken. Kastdeur dicht. Trui aan. Ze overzag het niet. Dus werd ze razend. En bevroor. “Jade was een heel slim meisje. Maar ze begreep niets van de wereld,” zegt haar stiefmoeder die mede voor Jade zorgde sinds ze één was.

Op haar vijftiende kreeg Jade een diagnose: autisme. En: niet gedefinieerde gedragsproblematiek. Wat dat inhield, zouden specialisten nog onderzoeken. Het is nooit gebeurd.

Jades leven werd er een van wachtlijsten. Wachten op het Ouder- en Kindteam, op systeemtherapie, op speciaal onderwijs. Thuis was de situatie onhoudbaar. “Je moet nog even je tanden poetsen.” Zo’n opmerking kon Jade in tollende paniek brengen. Waarna ze zes uur als een opgerold aapje op de badkamervloer lag. Hulpverlening bood geen ruggensteun. “Deze casus is eigenlijk te zwaar voor ons,” zei de psychiater. De instelling waar Jade ging wonen gaf aan: wij zijn niet de beste plek om haar te begeleiden. Waar Jade wel heen kon, wist niemand.

Soms schemerde een gewone enthousiaste tiener door in Jades gedrag. Ze hield nog steeds van zingen, van winkelen. En Jade was gaan schilderen. Pas later vonden ze haar tekenblok. ‘I feel so fucking unimportant,’ schreef ze bij haar schetsen.

Maar in januari dit jaar kreeg Jade medicijnen. Die sloegen aan. De droefheid verdween, de lethargie. Jade lachte. En toen kwam corona. Jade mocht niet meer wandelen met haar ouders, haar voogd mocht haar niet bezoeken. “Ik word opgesloten!” Uit woedende onmacht stopte ze met haar pillen. Niemand zag erop toe dat ze ze nam.

Op een dag belde ze: “Pap, je moet me halen, anders snijd ik mijn polsen door.” Hij racete naar de instelling. In een kamertje zaten vier hulpverleners om over Jade te praten. Niemand was bij het meisje. Tot hij zelf naar haar kamertje ging.

Het leek alsof ze bevroren was. Haar vader herkende het beeld. Pas na enkele tellen zag hij de riem om haar nek. Later verklaarden hulpverleners dat ze hadden gehoord dat er meubels werden verschoven. Ze raakten niet gealarmeerd.

Jade wordt niet meegeteld in de RIVM-cijfers. Maar ook Jade is slachtoffer van corona. Net toen ze eindelijk tot leven kwam, werd datzelfde leven bevroren.

“We zijn niet wraakzuchtig of rancuneus,” benadrukken haar ouders. “Maar we willen zo graag vertellen wat er is gebeurd. Wie Jade was. En hoe het anders had gemoeten.”

Een dag nadat haar vader haar had gevonden, overleed Jade. Zeventien jaar oud.

De inspectie die het incident onderzoekt heeft besloten de ouders niet te horen.

Vragen over zelfmoord? Bel 0900-0113 of ga naar de website 113.nl om (anoniem) te chatten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden