Plus Column

'Ja, hij heb het slim gedaan, die dief'

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

In 2002 brak Okkie in bij het Van Gogh Museum. Door een raam op eenhoog kroop hij naar binnen, om even later met twee schilderijen in een sporttas lachend via een touw naar beneden te glijden. Hij was ondertussen weliswaar zijn pet verloren, maar het was hem mooi gelukt.

"Maar als het gat groter had geweest," zei hij deze week in de documentaire De Man Die Twee Van Goghs Stal, "had ik de Aardappeltelers (sic) gepakt."

De dag na de spannende reconstructie op televisie bezocht ik het museum. De schilderijen - Zeegezicht bij Scheveningen en Uitgaan van de hervormde kerk te Nuenen - waren eindelijk terug en dat wilde ik met eigen ogen zien, omdat ze a) prachtig zijn en b) journalisten ook een soort ramptoeristen zijn.

Eerst een rondje om het gebouw, langs dat ene raam. "Het glas daaro is heel dun," zei Okkie in de film. Hij had alleen een moker en een ladder nodig om binnen te komen. Voor de plek waar de dieven de ladder tegen de muur hadden gezet, stond een stel zigeuners muziek te maken.

Niks aan de hand.

Check.

In het museum, in de zaal waar met koeienletters stond 'They're back home!', was het niet-normaal druk.

Het leek wel of iedereen voor de schilderijen was gekomen. Vooral Italianen. Ze spraken over la maffia en la Guardia di Finanza, meer begreep ik niet. Ook Amerikaanse bezoekers hadden het vooral over de roof in plaats van over de schilderijen.

Twee bewakers observeerden de boel van een afstandje.

"Is het vakantie in Italië of zo?"
"Ik denk het, ja."
"Wel maf dat ze in ene weg waren."
"Ja, hij heb het slim gedaan, die dief."
"Hij was anders wel z'n petje vergeten."
"Dat is waar. Maar het zou nu sowieso niet meer lukken, denk ik."

Na enkele vergeefse pogingen om de kleine werken van dichtbij te zien - ik wilde de meeuwen zoeken in het zeegezicht dat met veel dikke klodders, vaak direct uit de tube, was geschilderd - droop ik af. Op weg naar buiten, een verdieping lager, ging bij de informatiebalie de telefoon.

Een jong meisje dat net kwam aanlopen, nam op: "Goedemorgen, Van Gogh Museum, met Alicia ... De gestolen schilderijen bedoelt u? ... Ja die zijn er ... O, wáár? Eh, op de eerste verdieping ... Een momentje."

Het meisje legde haar hand op de hoorn, draaide zich naar haar collega van de audiotours en vroeg: "Weet jij waar de zelfportretten hangen?"
"Ja," zei het audiotourmeisje, terwijl ze richting de zaal knikte. "Naast je."

Zie ook: Erben Wennemars leest Van Gogh-dief Okkie de les

Yasmina Aboutaleb (1986) rapporteert op dinsdag en donderdag voor Het Parool vanuit de stad. Lees al haar columns terug in het archief. Reageren? yasmina@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden