art rooijakkers artikel groot roze Beeld Artur Krynicki

Is mijn tweeling jong genoeg om de tattootrend mis te lopen?

Plus De eeuw van mijn dochters

De tweeling Puk en Keesje, geboren in 2017, zijn kinderen van de 21ste eeuw. Wat houdt dat in en hoe ziet hun leven straks eruit? Vader Art Rooijakkers gaat op onderzoek uit. Vandaag: nemen ze tattoos?

“We zitten in een heel vreemde periode. Er zijn zoveel mensen die getatoeëerd zijn terwijl ze dat nooit hadden moeten zijn,” verzucht nationaal tattoogeweten Henk Schiffmacher en ik voel me meteen aangesproken. Toegegeven, niet al mijn tattoos zijn even geslaagd. Die bliksemschicht met de letters TCB - afschuwelijk, volgens mijn vriendin - had wat subtieler gekund. Toch ben ik er blij mee, al val ik niet in de categorieën die Schiffmacher opsomt: “Vroeger was een tattoo een noodkreet; stay the fuck away, iets voor hoeren, zeelui, gevangenen en de vechtende mens. Zeker niet voor de hele goegemeente.”

Cijfers uit Nederland ontbreken, maar volgens Amerikaans onderzoek werd in 2017 in de VS voor 1,6 miljard dollar aan tattoos gezet. Eén op de twee Amerikaanse millennials zou getatoeëerd zijn. De noodkreet is verworden tot een afgekloven cliché, bedenk ik terwijl ik in de badkamerspiegel de plaatjes op mijn bovenarmen bekijk.

“Je kunt ze nog net niet bij de H&M laten zetten,” aldus schrijver Henk van Straten, zelf getooid met tattoos in zijn nek, op zijn armen en handen. “Ik wilde als 20-jarige zoveel mogelijk inkt. Mijn opleiding lukte niet, ik zat in een punkband. De aantrekkingskracht van tatoeages zat in het extreme en gevaarlijke. Lijpe gasten hadden tattoos.” 

Van Straten spuugt er bijna bij wanneer hij de twee veroorzakers van de huidige tattootsunami aanwijst. “Robbie Williams was de eerste popartiest die iets in zijn nek en op zijn armen had en David Beckham heeft in zijn eentje de tattootrend bij voetballers veroorzaakt, met hun cliché pseudoreligieuze afbeeldingen. Engelen, wolkjes, alles in zwart-wit, iedereen hetzelfde.”

Henk Schiffmacher kan erover meepraten. Waren er volgens hem eind jaren zeventig wereldwijd 350 tot 400 serieuze tatoeëerders, nu kent Amsterdam alleen al ruim 500 tattooshops. Allemaal vissen ze in dezelfde vijver. “Het is heel normaal om vijf keer in de week dezelfde tattoo te zetten. Komen ze met Pinterest aanzetten, dan weet je het al. Niet weer een kompas met twee roosjes godverdomme.”

Alles wat cool is, wordt ooit mainstream en vervolgens suf, saai en stom; bakkebaarden, topless zonnen, Birkenstocks. Zo ook tattoos? Als vader hoop ik daarop. En ja, ik weet ook wel dat dat hypocriet is. Laat me lekker.

Van Straten denkt dat de tattootrend nog extremer wordt. “Veel rappers in Amerika hebben hun gezicht vol plaatjes. Dat gaat mainstream worden, dat wordt de piek waarna de daling inzet.” Hopelijk zijn mijn dochters jong genoeg om die piek mis te lopen en schamen ze zich zo wanneer ze met hun vader over het strand lopen - “Papa, waarom staat er ‘There is a light that never goes out’ op je arm?” - dat ze de Wet van Van Straten in hun oren knopen: “Het is veel cooler om niks te hebben. Kijk naar Temptation Island of naar al die voetballers. Wil je zo zijn?”

Mochten ze onverhoopt mij achterna willen gaan, heb ik nog altijd het advies van Schiffmacher: “Neem je dochters mee naar het museum, leer ze over kunst, laat ze de wereld zien. Dan raken ze geïnspireerd door natuur en symbolen en kijken ze verder dan Pinterest.”

Dat doe ik. Rozentattoos komen er bij ons niet in.

Voor deze rubriek werkt Art Rooijakkers samen met studenten (Condor) van de Fontys Hogeschool Journalistiek in Tilburg.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden