Theodor HolmanBeeld Artur Krynicki

Is het schenden van de 1,5 meterregel een vorm van geweld?

PlusTheodor Holman

Domweg te laf in de trein­wagon. Ik baal ervan dat ik de durf niet heb; mijn put met moed raakt sowieso leger en leger.

Gisteren stapte ik in de trein met een mondkapje op en zat ik helemaal alleen in de coupé. De NS had alles keurig geregeld. Ik mocht fijn bij het raam zitten en de stoel naast me bleef leeg. Toch durfde ik mijn mondkapje niet af te doen.

Twintig jaar geleden nog maar zou ik dat rotding in deze omstandigheden hebben afgezet en met een conducteur de discussie zijn aangegaan: “Wat heeft het voor zin, mijnheer de conducteur, als ik alleen in de trein zit? Zelfs Jaap van Dissel van het RIVM is weinig enthousiast over de kapjes. En als er toevallig nog iemand in de trein komt te zitten en ik houd anderhalve meter afstand, dan kan me toch niets gebeuren?”

En als ik dan de trein werd uitgezet, zou ik dat schouderophalend hebben geaccepteerd en de volgende trein hebben genomen.

Maar nu liet ik mijn kapje zitten, terwijl mijn bril besloeg.

Ik hou me ook keurig aan de anderhalve meter. Mijn doodsangst is minder – althans, ik heb de corona-angst onder controle, wat ik merk aan het feit dat mijn vrees voor andere dodelijke ziekten weer aan het toenemen is – maar toch doe ik wat me wordt gezegd. Dat is namelijk handig, op mijn leeftijd. Het is zoiets als (vroeger, ik wil niet opscheppen) het gebruik van een condoom. Hoe ongemakkelijk ook, het nam zorgen weg.

Neuken? Condoom.

Op straat? Anderhalve meter.

Trein? Mondkapje.

Toch doemt een andere angst op: dat er zo veel mensen zijn die zich niet meer aan de regels houden, dat regels ‘regels’ worden. Ze krijgen een ironische betekenis. Ach, het zijn maar ‘regels’. En je ziet zelfs, zoals gisteren weer bij de demonstratie in Rotterdam, dat sommige betrokken mensen het gerechtvaardigd vinden om zich niet aan die anderhalve meter te houden. Die regel schenden vinden ze een vorm van burgerlijke on­gehoorzaamheid, een verzetsdaad die nodig kan zijn om iets gedaan te krijgen wat anders niet lukt.

Burgerlijke ongehoorzaamheid kan een mooi middel zijn voor verandering, maar behoort altijd geweldloos te zijn. Is het schenden van die 1,5 meterregel in feite niet een vorm van geweld? Je neemt welbewust het risico op een virus en wordt zodoende een wandelende bom.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden