Jessica Kuitenbrouwer.Beeld Artur Krynicki

Is dit ’s werelds meest hygiënische zwartrijder?

PlusJessica Kuitenbrouwer

Beducht op een nat pak duik ik vlak voor een wolkbreuk de metro op de Nieuwmarkt in. Dikke druppels roffelen op het dak boven mijn hoofd – daar was ik het wispelturige weer mooi te slim af.

Mijn voetstappen galmen in de lege onderaardse gang. Uit mijn tas vis ik een afgeragde ov-chipkaart. Het poortje geeft een foutmelding. De pas blijkt al in maart verlopen te zijn. Zo lang ben ik dus niet meer met de metro geweest. Wanneer ik me omdraai om een uurkaart te kopen bij het robotloket, bots ik bijna tegen een lange man op. Hij draagt niet alleen een mondkapje, maar ook latex handschoenen. Ik maak mijn excuses en stap om hem heen. Hij ontwijkt oogcontact en zegt niks. Hoewel ik niet expres te dicht bij hem kwam, voel ik me toch schuldig. De man probeert duidelijk koste wat kost coronabesmetting te voorkomen.

Ik worstel met een traag touchscreen en roep iets te hard ‘yes!’ als het robotloket eindelijk mijn uurkaart uitspuugt. Tot mijn verbazing staat de lange man nog steeds voor de poortjes. Vanuit zijn ooghoek houdt hij me in de gaten. Ik voel mijn schouders omhoogkruipen en bliep mezelf vlug het perron op. De lange man glipt mee door de openzwaaiende deurtjes. Hij beweegt snel en geruisloos, raakt me niet aan, maar toch voel ik het gebeuren.

We stappen in dezelfde coupé van de metro. In de wagen zit een moeder met twee kinderen zonder mondkapjes, waar de lange man met een grote boog omheen loopt. Als een van de kinderen door het gangpad begint te rennen, deinst de man achteruit. Hij neemt plaats op een bankje, maar ziet dan dat de oudere meneer tegenover hem zijn mondkapje alleen over zijn mond draagt en niet ook over zijn neus.

De lange man lijkt te schrikken, vliegt haast omhoog en komt dichter bij mij in de buurt staan.

We naderen het Centraal Station en de lange man dringt zich tussen mij en de metrodeuren. Wanneer we tot stilstand komen, blijft hij stokstijf staan – vooraan de rij uitstappende passagiers. Iemand schraapt zijn keel, maar de lange man verroert zich niet. Voorzichtig reik ik langs hem heen naar het knopje op de deur. Zodra die openschuift, sprint de lange man het perron op. Ik zie nog net hoe hij opnieuw achter iemand aan een poortje doorglipt.

De rest van de avond vraag ik me af of de lange man ’s werelds meest hygiënische zwartrijder is, of dat zijn zwartrijden misschien het gevolg is van grote smetvrees en knopjesangst.

Jessica Kuitenbrouwer (1993) is schrijver, ­columnist en audioproducer. Ze schrijft deze zomer over haar leven in de binnenstad.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden