Babs GonsBeeld Artur Krynicki

Is dit ouder worden? Een herinnering bij elk plein, elke straat

PlusBabs Gons

Een vriend is overleden. Ik fiets in gedachten naar de plek in de stad waar ik hem voor het laatst zag. 

Het terras bij Artis. Daar zit nu, op een van de aluminium stoeltjes, voor altijd de herinnering aan hem. Vlak daarachter, in Oostenburg, ligt de herinnering aan een vriendin die een paar jaar daarvoor het leven liet. 

Het duurde even voordat ze gevonden werd, dat maakte haar dood nog pijnlijker. Het is een buurt die ik zoveel mogelijk mijd maar door de vele wegwerkzaamheden werd ik laatst gedwongen erdoorheen te fietsen. De straat van de eenzame dood. 

Gelukkig hoef ik maar een paar minuten te trappen totdat ik bij een plek kom waar ik ooit hartstikke verliefd werd, de kade waar mijn hart woest en wild tekeerging. 

Vanaf daar is het een paar minuten fietsen langs het ziekenhuis, wat in mijn hoofd omgedoopt is tot Het Huis van de Mooiste Geboorte. Op deze plek aan het Oosterpark kwam mijn zoon ter wereld.

Misschien is dit wel ouder worden op een plek. Dat bijna elke straat, elke steeg, elk plein en park beladen is met herinneringen. De stad als een emotionele atlas van indrukwekkende gebeurtenissen, een wegenkaart van het verleden.

Zo gebeurt het dat wanneer ik over de Multatulibrug fiets, ik in gedachten weer de slagroom ruik die ik graag in de gezichten van lastige klanten had gesmeerd. Hoeveel bordjes appeltaart heb ik daar in mijn studententijd niet over de hobbelige keien gezeuld.

Ook te vinden op mijn atlas, de Gracht van ­Gratie, waar ik na een dikke twintig minuten lullen onder een boete uitkwam. 

Het Weggetje van Verdriet, waar ik niet kon stoppen met huilen omdat ik voelde dat de liefde op was. De Club van Afwijzing op het Leidseplein, ik ging alleen naar huis. 

Het Stoute Terras in het park, waar ik … nou ja, ooit ondeugend was. Het Plein van de Opluchting, de Straat vol Verwachtingen, de Steeg van Hartstocht, het Park van Ongemak, er komt geen eind aan mijn herinneringen in deze stad.

Misschien is dit wel de manier om elkaar in deze stad beter te leren kennen, als persoonlijke tourgidsen. Als het weer mag. Als de stad weer van ons is, glanzend en gezond. Dat willekeurige bewoners je meenemen door hun stad.

‘Hier rechts brak mijn water.’

‘Op dit plein nam ik het besluit om niet langer als vrouw door het leven te gaan.’

‘En hier links lachte een jonge kerel heel hartelijk naar me, raapte mijn gevallen boodschappen op. Dat was tweeëntwintig jaar, vier kinderen een hond en drie cavia’s geleden.’

Spoken word-artiest, schrijver en ­docent Babs Gons schrijft elke maandag een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden