Ashgan El-hamus. Beeld Agata Nowicka

Intussen ben ik alleen maar bang dat ze iets overkomt

Plus Ashgan El-Hamus

Een stel van rond de tachtig loopt voorbij. Hand in hand, door een straat die ik te druk voor ze vind. Zij zijn het niet met me eens want ze lopen hard, alsof ze constant op zoek zijn naar rumoer. Intussen ben ik alleen maar bang dat ze iets overkomt. Bang dat ze beroofd worden, iemand ze per ongeluk net te hard aanstoot of, erger nog, dat ze zomaar uit het niets omvallen. Ik ben vaker bang dat oude mensen iets overkomt; waarschijnlijk omdat ze dichter bij ‘het einde’ staan, en ‘het einde’ me nogal de stuipen op het lijf jaagt.

Bij het maken van films dwing je jezelf tamelijk vaak om boven het leven te hangen en er van een afstand naar te kijken, en volgens mij is dat soms helemaal niet de bedoeling.

Als je ‘in’ het leven zit, van dag tot dag, van minuut tot minuut, is het best te behappen allemaal, maar dat grotere plaatje – met een begin en eind – is nogal een dingetje. Als je te lang over dat dingetje nadenkt, zou je nog bang kunnen worden – bang voor oneindig zwart, voor de tijd dat niemand meer ergens is en iedereen daar relaxt over lijkt te doen. Van de grotere dingen in het leven is de dood waarschijnlijk de grootste. Filmmakers dwingen zichzelf misschien net te vaak om er net te lang over na te denken.

Het oude stel loopt intussen vrolijk over een veel te druk kruispunt, alsof geen auto ze kan raken. Ik vind dat ze een beetje zouden moeten dimmen, ze zouden eens moeten weten dat mijn angst voor hun eindigheid me al een halfuur van mijn werk houdt. Dat werk dat ervoor zorgt dat ik bang ben, maar tegelijkertijd de enige remedie is. Want we hebben het keihard nodig: de kunst, de films, de witte vellen papier met zwarte letters, om het allemaal te kunnen behappen. Om de angsten een plek te geven. Een plek waar dingen nooit voorbij hoeven te gaan.

Het oude stel loopt weer voorbij, ze hebben vette vis gehaald. Het is zaterdag. De vrouw is zo in haar vettigheid verzonken dat ze niet ziet dat er een jongen op een fiets aan komt en haar bijna omver rijdt. Hij belt hard. De man trekt zijn vrouw en haar vis nog net op tijd aan de kant, de fietser wijkt uit en sjeest langs ze heen. De vrouw lacht, om iets wat de man de fietser naroept. Ze is niet bang.

Maar ik wel, dus ik besluit ze op te schrijven. 3,2,1, onsterfelijk.

Ik kan weer ademen. Zolang we dingen opschrijven of vastleggen, verdwijnen ze nooit in oneindig zwart en is film een manier om te zorgen dat sommige dingen simpelweg blijven bestaan. Een manier om momenten te vereeuwigen. Een eerste kus die maar blijft kussen, een laatste sigaar die niet opbrandt, een afscheid zonder afscheid.

En,

Een man van tachtig die de zijn vrouw probeert te beschermen tegen kwaadaardige fietsers, terwijl zij in vette vis gedoken zit.

Geen einde.

a.elhamus@parool.nl

Op deze plek wisselen de filmmakers Norbert ter Hall en Ashgan El-Hamus elkaar om de week af.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden