Plus Column

Ineens weer een baby in ons leven

Pepijn Lanen Beeld Corné van der Stelt

Het is dinsdag. De stad herpakt zichzelf na twee weken kutweer. Maar dat was helemaal oké. Twee weken lang zat ik met mijn, of zaten wij met onze billen bij mekaar, omdat we dachten dat onze dochter geboren zou worden met het weer als de meteorologische soundtrack.

Gister was het eindelijk zover. Ik kan het bijna niet geloven. Ineens weer een baby in ons leven. Ik had het natuurlijk al wel een beetje aan kunnen zien komen, die baby, de afgelopen negen maanden maar toch is over dingen nadenken altijd weer een heel ander verhaal dan het in het echt meemaken.

Ik geef het ruiterlijk toe: ik had niet twee columns geleden al moeten beginnen over dat het eraan zat te komen, want daardoor kwam het er natuurlijk toen vervolgens juist niet aan. Ik dacht dat het kon. Dat ik daar mentaal sterk genoeg voor was.

Niet dat ik niet evengoed vlak voordat ik de column inleverde paniekerig mijn vrouw geraadpleegd heb over of dit wel oké was en geen ongeluk zou brengen. Want wat is een man zonder zijn angsten.

Negen dagen lang werd ik 's ochtends wakker en raakte mijn vrouw aan. We hadden geen woorden meer nodig, een enkele ademhaling was genoeg om eruit op te maken dat er nog altijd niks in werking was getreden. Dat zij niet stiekem in de nacht was bevallen, en de baby voor het moment voor mij had verstopt om me ermee te verrassen als ik eindelijk een keer wakker werd.

Na een tijdje verslapte ook die spanningsboog en trok ik een masker van nonchalance op. Alsof het me allemaal niks uit maakte. Geveinsde desinteresse als laatste wanhoopsdaad om de baby uit de spreekwoordelijke tent te lokken.

Gister wist ik natuurlijk de hele dag al dat het een bijzondere dag zou worden, schreef ik in mijn dagboek aan het einde van de dag, na de bevalling. Nog een dochter voor de stad.

Een sirene voor haar grachten. Een schoonheid voor haar pleinen en een weldoener voor haar mensen. Een baken van liefde en gelijkheid. Een beschermster van kunst en cultuur en inspiratie voor ons allen, maar vooral mijn en ons kleine meisje.

We namen haar mee naar ons huis en ik schonk nog een glaasje heel bijzondere Japanse whisky in, omdat het daar het moment naar leek, en ging naast mijn vrouw in ons bed liggen, ons dochtertje pruttelend in een gevlochten wiegje wat handig in twee delen uit elkaar kan. Het geluid van een worsteling maar wel op een heel prettige manier.

Het leven als een frisse nieuwe uitdaging na negen maanden en negen dagen in de buik. Ik loop over straat want de kraamzorg is er en ik wil even ruiken of de lucht nog hetzelfde ruikt en de lucht even blauw is. Het toiletpapier is in de aanbieding en ik koop niet één maar twee gigantische voordeelverpakkingen. Als ik op het toilet zit en staar naar een schijnbaar eindeloze stapel wc-rollen voel ik me op mijn veiligst.

Pepijn Lanen (1982), ook bekend als Faberyayo, is rapper, schrijver en tekstschrijver van onder meer De Jeugd van Tegenwoordig en LeLe. Elke zaterdag schrijft hij een column voor Het Parool. In het archief lees je ze allemaal terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden