Tinkebell.Beeld Artur Krynicki

Inderdaad. Ik moet gecanceld. Geboycot

PlusTinkebell

Niet toevallig bevond ik mij vorige maand in kamp Moria, op het Griekse eiland Lesbos. Want hoewel je nu her en der wat stukken in de kranten ziet verschijnen over de grove schending van zo’n beetje alle mensenrechten daar, is dat niets nieuws. De brand die onlangs woedde is helaas slechts een incident waardoor de gruwel van het Europese ‘afschrikbeleid’ weer heel even nieuwswaardig mag zijn.

Als kunstenaar focus ik me doorgaans op misstanden die weinig of niet worden uitgelicht. Dus toen ik deze zomer werd gevraagd om voor het digitale festival Economia een lezing te verzorgen over ‘waarde’, was het voor mij logisch om het niet over geld te hebben. Want echte waarde manifesteert zich in menselijkheid. En die menselijkheid wordt zichtbaar in de implementatie van mensenrechten.

Ik schreef daarom een lezing over het hoe wij in de afgelopen decennia steeds grotere groepen mensen hebben ontmenselijkt. Zodanig dat het ons weinig meer doet dat bootjes worden stukgeslagen met honderden verdrinkings­doden als gevolg.

Wie wil dat wij ons bekommeren om de duizenden migranten daar, zal migranten weer moeten transformeren tot mensen. Dus vloog ik naar Lesbos. En vroeg ik een 13 jarig Afghaans jongetje, Jawad, om mijn lezing voor te dragen. Het werkte. Zelfs het Jeugdjournaal maakte een item over hem. En ik koppelde een prijsvraag aan mijn lezing: noem vijf artikelen uit de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens waar Jawad aanspraak op kan maken (onmogelijk). De winnaars, een vrouw en haar neefje van 13, wonnen een ticket naar Lesbos en een ontmoeting met Jawad.

Een nieuwe vriendschap, en menselijkheid. Dat hield Jawad hieraan over.

Maar wat ik even was vergeten, terwijl het een duidelijke tendens is bij de aanhang van Forum voor Democratie, is dat er zo’n gevoel van onmacht heerst over de politiek, dat sommigen uit wanhoop nog maar één uitweg zien: destructie. Het kartel moet kapot. Vernietiging, zonder een plan voor ‘hoe dan wel?’.

Ook onder jonge kunstenaars heerst dit grote gevoel van onvermogen. Er is zo veel mis en het vertrouwen in bestaande macht en structuren is zo gebroken, dat de bulldozer eroverheen moet. En dat leidde tot de volgende aanklacht: als witte Nederlandse kunstenaar werken met een vluchteling op Lesbos? Dat kán niet. Dat is per definitie misbruik. Dat is white saviourism. Dat is uitbuiting van privilege.

Sinds twee weken word ik belaagd door kunstenaars-activisten die stellen dat ik bewust mensenrechten schend ‘omdat ik de ellende van een ander exploiteer voor eigen gewin’.

Inderdaad. Ik moet gecanceld. Geboycot.

Artikel 29 uit de UVRM stelt dat alle rechten alleen voor jou kunnen gelden indien je ze ook aan de ander geeft.

De destructie is reeds ver gevorderd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden