Column

In zijn hoofd kon ze alleen maar halve letters poepen

James WorthyBeeld Agata Nowicka

Ze stormde de deur uit en verdween uit zijn leven.

Het feit dat hij de wc binnenliep zonder te kloppen, was de druppel die haar hart deed leeglopen. Zo boos had hij haar nog nooit gezien. Hij had het overigens wel zien aankomen, maar hij had simpelweg geen kracht meer om uit de weg te springen. Het was gewoon wachten op die allesvernietigende botsing.

Maar het wachten duurde haar kennelijk te lang, want ze begon opeens spook te rijden. Haar koplampen kwamen steeds dichterbij. Haar licht werd almaar feller. Ze werd ook bozer en dit begreep hij wel, aangezien alle bestuurders die op een spookrijder afrijden er als spookrijders uitzien voor de spookrijder. Maar ja, alles werd almaar feller, behalve haar ogen.

Hij had vaak nachtmerries over haar steeds doffer wordende ogen. Zijn moeder was vroeger loketbediende in het postkantoor op de Koninginneweg. Toen hij na school een keertje langsging, zat ze opeens achter een muur van glas.

"Waarom zit je achter glas, mam?" vroeg hij.

"Dat is voor de veiligheid, schat."

Met een gebogen wijsvinger tikte hij op het glas. Hij maakte zich nooit zorgen om de veiligheid van zijn moeder, totdat ze achter veiligheidsglas zat.

Wat de kleur rood voor een stier is, is glas voor een slechterik. De echte slechteriken willen pas iets hebben als het achter glas zit. Glas is een soort pakpapier voor alles wat ontzettend kostbaar is. De ogen van zijn vriendin zaten al een tijdje achter kogelvrij glas.

Ze rende de wc uit, pakte haar jas van de kapstok en verdween. Ze veegde niet eens af. Ze trok niet eens door. Hij begon te trillen, zakte door zijn knieën en huilde zijn schedel leeg. Met een lege schedel kroop hij richting de pot.

Hij keek in de pot en zag dat hij niet meer alleen was. De drol had de vorm van een halve W. Haar halve W had ook veel weg van een hele V, maar hij was nog zo boos op haar dat ze in zijn hoofd alleen maar halve letters kon poepen.

Na een week lag de halve letter er nog steeds. Hij hield haar vochtig met de favoriete parfum van de vrouw die een ex was geworden. Drie drukjes lieten haar meer dan prachtig glimmen. En op de momenten dat hij niet dronken was, praatte hij met de drol.

"Ik mis je."

"Missen is vaak gewoon het gevolg van niet ingrijpen," zei haar ontlasting.

"Dat weet ik. Jouw liefde maakte me veel te comfortabel. Te tevreden."

"Comfortabel is de aartsvijand van alles wat met passie van doen heeft. Tevredenheid binnen een relatie is de hofleverancier van eindstrepen."

"Maar ik wil je terug. Is er nog hoop?"

"Er is altijd hoop."

"Wat moet ik doen dan?"

"Mij vergeten."

"Dat kan ik niet."

"Het moet."

"Oké, ik ga je echt proberen te vergeten," zei hij stellig.

Sinds die dag probeerde hij haar ook echt te vergeten.

Vijf maanden later trok hij door.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns terug. Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden