PlusColumn

In trance naar Sesamstraat kijken

Pepijn LanenBeeld Corné van der Stelt

Ik heb ineens weer last van migraine. Ik zit met mijn zonnebril op en zoontje op schoot naar de originele versie van Sesamstraat te luisteren.

De televisie is gigantisch, maar ik kan er niet naar kijken want dan krijg ik pijn aan de achterkant van mijn ogen en de voorkant van mijn hersenen. Ik zie allemaal vlekken, dus veel kan ik er toch niet van volgen, maar gelukkig fascineert het mijn kleine jongen mateloos wat er gebeurt.

Hij zit roerloos en in trance naar Elmo te kijken, die weet ik wat allemaal aan het meemaken is. Ik heb het niet zo op Elmo. Hij is van na mijn tijd. Die piepstem en al die vragen over van alles en nog wat de hele tijd en iedereen maar aanspreken alsof niemand iets beters te doen heeft.

Geef mij maar Koekiemonster. Die staat ergens voor. Recht op zijn doel af. Niks nodig van niemand, behalve koekjes. Mijn zoontje eet nog geen koekjes.

Hij is nog niet op de hoogte van het wonderlijke universum van koekjes met bijvoorbeeld wat chocolate chips of een walnootje. Tuurlijk, af en toe krijgt ie zo'n schattig vierkant Sesamstraatkinderkoekje met een letter erop, maar hij moest eens weten wat er zich allemaal ­afspeelt aan suikers en boter en koolhydraten en smaakexplosies als hij straks de real deal in zijn snaveltje kan steken.

Elmo zingt een liedje over de letter van de dag en we (ik) proberen mee te klappen, maar het ritme is lastiger dan je misschien denkt en we (ik) zijn de hele tijd net te laat aan het klappen op momenten dat dat helemaal niet aan de orde is.

Maar ik moet toch iets doen om mij een actieve ouder te tonen, terwijl ik hier binnenshuis met mijn Ray Ban op op klaarlichte dag mijn zoontje naar de televisie aan het laten kijken ben.

Het klapfiasco heeft me uitgeput en ik ben boos op Elmo en zijn hoge stem. Dan realiseer ik me dat ik Oscar ben en thuishoor in een vuilnisbak, omdat ik zo negatief wil zijn over kleine Elmo, die alleen maar met positiviteit bezig is.

Mijn emoties zijn all over the place. Ik zak in een dutje weg en droom de droom van Koekiemonster van vroeger, dat de maan een koekje is en Koekiemonster is er ook bij en we gaan de maan opeten.

Ik word wakker met buikpijn omdat Trump voor staat in de polls.

Pepijn Lanen (1982), ook bekend als Faberyayo, is rapper, schrijver en tekstschrijver van onder meer De Jeugd van Tegenwoordig en LeLe. Elke zaterdag schrijft hij een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden