Babs Gons. Beeld Artur Krynicki
Babs Gons.Beeld Artur Krynicki

In stil Amsterdam hoor ik het verleden harder dan ooit

PlusBabs Gons

Vlak voor middernacht word ik wakker. Toen ik een paar uurtjes daarvoor, vlak voor de avondklok, een wandelingetje maakte, lag de Keizersgracht er donker en verlaten bij. In mijn hoofd zong Ramses Shaffy: ’t Is stil in Amsterdam. Een hond met man, twee tieners en een stel twintigers op fietsen gaan me voorbij. ‘De stad behoort nu nog aan een paar enkelingen, zoals ik.’

Ik ben gewekt door een orkest dat vlak onder mijn hoofdkussen een wals inzet. De nacht vlamt op door de flikkerende lichten van fakkels. Ik hoor de wielen van aanrijdende koetsen knarsen op het zand op de keien, vergezeld door het getrappel van paarden. De muziek zwelt aan, hakken tikken ritmisch op het marmer, baljurken ritselen sterker naarmate het tempo opgevoerd wordt, net als het gelach en geroezemoes. Een enorme menigte van stadsbewoners verzamelt zich voor de deur om de eregasten, keizer Napoleon Bonaparte en zijn vrouw Marie Louise, te bewonderen voordat ze de tot balzaal omgebouwde ruimte betreden.

Als de laatste noten wegsterven en ik bijna weer in slaap ben gedommeld, komt het gebouw opnieuw tot leven door een stoet van werkbouwkundigen, filosofen, schrijvers, wetenschappers, ondernemers en kunstenaars die zich overal ophouden. In het achterhuis wordt een bijeenkomst van communisten wreed verstoord door woedende Amsterdammers die stenen door de ruiten gooien, een opstand aangewakkerd door de inval van Russische troepen in Hongarije. Maar net als ik denk niet veilig meer te zijn in het pand, hoor ik de geruststellende stem van Liesbeth List me door de muren toezingen. Ergens is Freek de Jonge samen met Bram Vermeulen aan het repeteren voor een komende première. Danseres Truus Bronkhorst danst het laatste restje nacht weg en actrice Marie Kleine-Gartman trekt de deur achter zich dicht.

In de ochtend ligt de Keizersgracht er weer rustig bij. Een verdwaald bootje vaart voorbij, een bezorger met knalgroene warmhoudtas zoeft elektrisch langs. Het is stil in Amsterdam en misschien hoor ik daardoor het verleden harder dan ooit vanuit de residentie bovenin Felix Meritis waar ik een weekje mag verblijven. Het gebouw met zo’n tweeënhalve eeuw geschiedenis biedt kunstenaars een plek om in deze tijd te blijven creëren. Een cultureel noodhospitaal om toch vooral niet de kunst dood te laten bloeden. En gezeten in mijn tijdelijke werkplek, pal naast het voormalige departement letterkunde en het Shaffy Theater, lijkt het haast onmogelijk om niet even in de roemruchte historie van dit stukje stad te verdwalen. Om te luisteren naar de stemmen van zij die hier voor mij waren.

De energie en de noodzaak te voelen om toch vooral te blijven maken, ook al lijkt het nu pauze.

Het is stil in de stad, maar wie weet wie me deze nacht zullen bezoeken.

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? b.gons@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden