James Worthy Beeld Agata Nowicka

‘In onze tijd was mannelijkheid nog wel een dingetje’

Plus James Worthy

Er loopt een man met een draagzak langs het terras. Omdat er geen tram langs dendert, kan je de baby ­horen snurken. Het is een klein meisje met een vissershoedje op. Haar beentjes bungelen en ze is het shirt van haar vader een paar tinten donkerder aan het kwijlen.

“Vroeger had dat echt niet gekund,” zegt een mannenstem achter me.

“Maar had je het wel gewild?” vraagt een vrouwenstem.

“Ik weet het niet. In onze tijd was mannelijkheid nog wel een dingetje. De vader was de vader en de moeder was de moeder. Ik gaf de klappen, jij troostte. Jij kookte en ik zei dat ik het lekker vond. Onze kinderen waren bang voor mij. Ik hield van ze, maar jij was de enige die het liet zien. Mocht laten zien. Ik was de man. Zo had ik het van mijn vader geleerd. Hij werkte en hij sliep, en als hij niet sliep of werkte, hoopten mijn zus en ik dat hij snel weer ging werken of slapen. Begrijp je?”

“Ze doen het nu helemaal anders, hè? Dat kleine meisje in die draagzak zal nooit bang voor haar vader hoeven zijn.”

“Ik denk dat niemand ooit bang voor die gozer is ­geweest of ooit nog hoeft te zijn,” zegt de mannenstem.

“En hij lijkt daar helemaal niet mee te zitten. Kijk dan hoe tevreden hij is. Hij is zo tevreden dat hij niet meer angstaanjagend hoeft te zijn. Ben je daar niet jaloers op?”

“Misschien, maar wat is er gebeurd met de echte vent? Gewoon een man die niet bij de bevalling wil zijn, hard werkt en niet weet hoe de oppas heet. Een man die bloederig vlees eet, thuis bier drinkt en geen beste vriendjes met zijn nageslacht wil worden.”

“De man van tegenwoordig verstopt zich niet meer achter zijn mannelijkheid. Dat deed jij soms wel. Wat jij vroeger mannelijk noemde, noemen ze vandaag de dag complete desinteresse.”

“Maar kijk dan naar die gast. Hij plast zeker ook zittend. Vroeger kon dat toch niet?”

“Dat het vroeger niet kon, wil niet zeggen dat het vandaag niet kan. Ik vind het wel lief eigenlijk.”

“In mijn tijd moest de man beschermen en de vrouw verzorgen. Zo zat het nou eenmaal. Daar kan ik toch niets aan doen, Els?”

“Dit is een belangrijk punt. Mannen van jouw leeftijd hebben nooit geleerd dat verzorgen ook een vorm van beschermen is.”

“Het ziet er wel gezellig uit. Die draagzak.”

“En kijk hoe veilig dat meisje zich voelt.”

“Maar de wereld is niet veilig. Ik was misschien een klootzakkerige vader, maar daar plukken onze kinderen nu de vruchten van. Ze kunnen met klootzakken omgaan. En de hele wereld bestaat uit klootzakken. Veiligheid is een sprookje.”

“Maar Wim, jij moest zo nodig in een wolf veranderen.”

“Misschien heb je gelijk. Maar verdomme, het is een heel andere tijd nu. In mijn tijd was mannelijkheid het enige wat een man kon verliezen. Die gast met die draagzak heeft veel meer te verliezen. Dat snap ik. Ik wilde vooral niet falen, maar die gast wil vooral alles voelen. Ik heb ontzettend veel gemist.”

“Maar niet alles. Hoe heette onze eerste oppas?”

“Sharon!”

“Goed zo, Wim, ik ben blij dat je op dit moment niet werkt of slaapt.”

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden