Nico Dijkshoorn. Beeld Artur Krynicki
Nico Dijkshoorn.Beeld Artur Krynicki

‘In mijn tijd had je geen sportschool, Arie’

PlusNico Dijkshoorn

Gisterenmiddag reisde ik weer eens af naar het beeld van Manke Nelis en sprak daar bijna vier uur lang met de Echte Amsterdammer. Een samenvatting.

“(…) Van mij mogen ze open hoor, die sportscholen. Tuurlijk. Ik denk alleen dat alles wat er aan je lichaam bij komt, dat dat verdwijnt uit je hersenpan. Kijk maar naar die pik van de EO vroeger, hoe heet hij, die met dat Jezushoofd en dat daar dan het lichaam van Arnold Schwarzenegger onder zit, ik kom niet op zijn naam, help me eens, die vogel was eerst gek op poëzie en nu gelooft hij in bolle steroïden, hoe heet hij nou, met dat lichaam van hem en dat hoofd, ja die! Arie Boomsma. Lekker met een touw laten slingeren. Als die jongen op die manier nou dichter bij God komt, laat hem!”

“(…) In mijn tijd had je geen sportschool. Wij noemden dat ‘twaalf uur nachtdienst draaien’. Daar viel je ook van af. We waren blij dat we in ons nest konden kruipen. Het kwam gewoon niet in je op. Geeneen van mijn gabbers heb ik ooit horen zeggen: ik sta lekker vroeg op en dan ga ik met mijn lijer in een roeimachine zitten.”

“(…) Hier, kijk eens naast je, Manke Nelis. Denk je dat die naar de sportschool ging? Die had maar een been en het kon hem niks rotten. Het ging om zijn handen en wat ie daar mee deed. In een sportschool doen ze dingen met hun benen. In een broek die lijkt alsof je naakt voor de spiegel het dopje van de tandpasta zoekt. Laat iedereen lekker doen wat ie wil. Ja toch?”

“(…) Sportschoolmensen staan vaak moeilijk te doen voor een raam. Let daar maar eens op. Ze betalen zich het lazarus aan die Boomsma en dan willen ze tijdens het sporten naar arme mensen kijken. Ja, weet ik veel waarom. Ze staan op een lopende band, waar Manke Nelis trouwens meteen van af was gelazerd, en dan wachten ze tot er een armoedzaaier met een gestreepte boodschappentas vol met prei, van 49 cent de kilo, voorbijkomt en dan gaan ze bewegingen maken met hun armen en hun sportreetje naar het glas bewegen.”

“(…) Dus ik dacht, wacht even, pikkies, gaan we het zo spelen? Ben ik een week geleden een hele dag op een visstoeltje voor dat raam gaan zitten. Met die pens van me. Zak chips op schoot. Lekker kijken naar sportschoolmensen. Stonden ze dan, in hun roze reetbroek. Lachen man. Maar verder, leven en laten leven, vind ik dan hè.”

Nico Dijkshoorn schrijft twee keer per week een column voor Het Parool, en spreekt zijn bijdragen ook in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden