Tuğrul Çirakoğlu. Beeld Nosh Neneh
Tuğrul Çirakoğlu.Beeld Nosh Neneh

‘In mijn leven heb ik ca. 584.000 sigaretten gerookt... En ik ben... Nog niet dood!’

PlusTuğrul Çirakoğlu

Zijn vrouw was ruim tien jaar geleden overleden. Na haar dood had hij bijna nergens zin meer in. Het leven had voor hem geen betekenis meer. Zijn toestand verergerde nadat hij een herseninfarct had gekregen en veel van zijn mobiliteit verloor.

Hij kreeg met regelmaat bezoek van zijn familieleden. Zij probeerden hem jarenlang tevergeefs weer op de been te helpen. Al zijn muren waren volgeschreven en ­volgeplakt met korte notities waarin hij klaagde over zijn leven. In de woonkamer hing een wit A4-vel waarop hij in grote ­letters had geschreven: ‘De dood... is mijn grootste lotgenoot!’

Direct hiernaast hing een ander wit vel met de tekst die hij had geleend van Chris Rea: Rain on my window when I’m thinking of you. Tears on my pillow but I try to come through. Dear Paula… I send you all my love. You must be somewhere ‘above’.

Zijn talloze krabbels op de muren ­vertelden allemaal hetzelfde verhaal. Hij wilde niks liever dan zo snel mogelijk dit leven verlaten om bij zijn geliefde vrouw te kunnen zijn. Hij hoopte dan ook iedere avond, iedere dag, dat hij niet meer wakker zou worden.

Op een van zijn keukentegels had hij geschreven: ‘In mijn leven heb ik ca. 584.000 sigaretten gerookt... En ik ben... nog niet dood!’ Links ervan had hij een sigaret vastgeplakt, samen met een gezondheidswaarschuwing van een sigarettenpakje: ‘Roken is dodelijk – stop nu.’ Eronder had hij opgeschreven: ‘Dus... dit is... een leugen!’

Aan zijn obsessie met zilvervisjes te zien kwam hij hoogstwaarschijnlijk amper nog buiten. Zijn muren en plafonds waren volgekalkt met honderden genummerde kleine rode cirkels, die markeerden waar een zilvervisje was overleden, gedood, of gespot. In zijn slaapkamer had hij een ­zilvervisje op de muur getekend en groot erboven opgeschreven: ‘IK HAAT DIT HUIS! VANWEGE HET... ONGEDIERTE!’

De eenzaamheid droop van de muren en was in elke ruimte te voelen. Het maakte niet uit waar je stond, je werd overal en altijd omsingeld door zwaarmoedige, deprimerende teksten. Ieder woord kwam recht uit het hart en dat was te voelen wanneer je door de woning liep.

Vanwege Covid-19 kreeg hij steeds minder bezoek. Hij kwam op bed te overlijden en lag ongeveer een week lang onopgemerkt dood in huis. Na tien moeizame jaren had hij dan eindelijk het leven ­verlaten en hopelijk de rust gevonden waar hij iedere dag zo hard naar op zoek was geweest.

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden