Reza Kartosen-Wong.Beeld Artur Krynicki

In mijn klaslokaal beginnen de pauzes eerder en eindigen ze later

PlusReza Kartosen-Wong

Vanaf vandaag zijn ouders van schoolgaande kinderen een paar dagen per week bevrijd van hun thuisonderwijstaken. Bevrijd van dat irritant vrolijke fluitdeuntje van onderwijsplatform Squla dat al wekenlang de woonkamer teistert.

Of het opstarten van scholen een intelligente open-up is, moet nog blijken. Maar ik ben opgelucht dat er langzaamaan een eind komt aan mijn kortstondige en matig succesvolle carrière als thuisleraar. Als ouders de afgelopen weken maar íets hebben geleerd, dan is het wel dat onderwijs geven ontzettend lastig is. Een diepe buiging voor alle leerkrachten die dat dagelijks met veel passie en toewijding doen.

Sommige ouders zijn er door het geven van thuisonderwijs ook (weer) achtergekomen dat zij en hun partner niet altijd dezelfde ideeën hebben over de opvoeding van hun kinderen.

Zo ook mijn vrouw en ik. Mijn vrouw, een Twentenaar van ­Chinese komaf, kan soms best een tijgermoeder zijn – een strenge, veeleisende moeder die wordt gezien als ‘typisch’ Aziatisch. Ik daarentegen ben wat ik een ‘pandapapa’ zou ­noemen, een toegeeflijke, soms misschien wat te relaxte vader.

Waar mijn vrouw erop toeziet dat onze oudste zoon ál zijn taal- en rekenoefeningen maakt, ben ik tevreden als hij er enkele af heeft. In mijn klaslokaal beginnen de pauzes ook eerder en ­eindigen ze later – wanneer mijn vrouw er niet bij is. Zie hier het vermeende verschil tussen een strenge, ‘Aziatische’ en vrije ‘westerse’ opvoeding.

Dat onderscheid in opvoedstijl maken veel Aziatische Nederlanders uit de tweede generatie ook. Zij moesten zich storten op school en studie, mochten vaak niet uitgaan of daten en hielden zich aan het belangrijkste gebod: ­respect tonen aan hun ouders en hen te allen tijde gehoor­zamen. Die strenge opvoeding beschouwden ze als ‘Aziatisch’ omdat hun witte klasgenoten ‘volkomen vrij’ waren en ‘van alles mochten’.

Deze Aziatische Nederlanders zijn kritisch over hun strenge ‘Aziatische’ opvoeding, maar de ‘Nederlandse’ opvoeding is volgens hen weer te vrij. ‘Azia­tische’ waarden als respect ­hebben voor ouders vinden ze belangrijk, daar geven ze nu een andere invulling aan. Hun eigen kinderen krijgen meer vrijheid dan zij kregen en er is ruimte voor overleg. Maar ze stellen wel duidelijke grenzen en zíj nemen uiteindelijk de beslis­singen. Hun hybride ‘Aziatisch-Nederlandse’ opvoedstijl zien ze als ‘het beste van twee werelden’.

Dat de nadruk op individuele vrijheid in de ‘Nederlandse’ opvoedcultuur kan leiden tot egocentrisme en minachting voor regels en autoriteiten, heeft de lockdown wel blootgelegd. Soms is het nodig om grenzen te stellen, om strenger te zijn. Dat gaat prima samen met een zorgzame, warme ouder-kind­relatie. Morgen, als ik weer even thuisleraar ben, zal ik mijn zoon ­verrassen met wat tijgervaderliefde.

Reza Kartosen-Wong is mediawetenschapper en publicist. Elke maandag schrijft hij een column voor Het Parool.

Reageren? reza@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden