James Worthy.Beeld Agata Nowicka

In mijn jeugd wilde ik Raymond van Barneveld zijn

PlusJames Worthy

In 1998 kreeg ik een dartbord voor mijn verjaardag. Ik sloeg een spijker in mijn slaapkamermuur en hing het bord op. Het hing tussen mijn basketbalring en een ­poster van power-forward Larry Johnson in.

De pijltjes kreeg ik een week later. Dit was een idee van mijn vader. “Je moet eerst het water leren kennen voordat je een hengel koopt,” zei hij. Dus in de eerste week leerde ik het bord kennen. De kleuren, de cijfers, de afstanden.

Een week later kwam mijn vader thuis met een zonnebrildoosje waarin drie gouden pijltjes lagen. Hij had mijn naam op het doosje geschreven en er een bijnaam bij verzonnen. James ‘The Sniper’ Pugh. Een legende was geboren.

Een paar maanden later verkocht ik mijn pijltjes en het bord, omdat ik een meisje uit eten wilde nemen voor Valentijnsdag. In de buurt van het Vondelpark deelden we een bordje spaghetti. Ik bracht haar naar huis. Ze woonde op de Oranje Nassaulaan. Terwijl haar vader hoofdschuddend voor het raam stond, kusten we elkaar. The Sniper was The Lover geworden.

Afgelopen weekend zag ik de darter die ik in mijn jeugd kortstondig wilde zijn voor de laatste keer verliezen. Raymond van Barneveld verloor. En hoe. Hij zakte door het ijs en stond onderkoeld de pers te woord. Hij deed niet aan ‘met opgeheven hoofd’. Hij deed niet aan ‘meedoen is belangrijker dan winnen’. De man die ooit de beste darter van de wereld was, was al een paar jaar niet de beste van de wereld. Hij was niet eens meer de beste van het land, en zodoende keken we al een aantal jaar naar een vrije val. Een dartpijltje in een bodemloze put.

Ik vond het wel mooi. Verfrissend ook. Steeds vaker hoorde ik de uitspraak: ‘Je kunt beter opbranden dan uitdoven,’ maar Raymond heeft laten zien dat het ook anders kan. Hij koos overduidelijk voor uitdoven. Hij verloor zijn gloed. De vlammen gingen liggen, maar hij bleef staan. De pijltjes luisterden niet meer naar hem, maar hij bleef staan.

En daar stond hij dan op het podium. Voor de laatste keer. De eenzaamste man van de wereld. Dubbel 1. Daar stond hij dan. Een echo van de man die hij vroeger was. De postbode werd een halfgod en langzaam maar zeker veranderde de halfgod weer in de postbode. Return to sender.

Het deed me aan het sprookje van Assepoester denken. Het meisje moet voor twaalf uur ’s nachts het feest verlaten. En dit doet ze. Raymond van Barneveld deed dit niet. Hij bleef gewoon op de dansvloer staan. Iedereen mocht zien wie hij echt was. Hij omarmde de vernedering. Hij vluchtte niet toen de magie was uitgewerkt.

Van Barneveld keek in de camera. We keken naar een man die van zichzelf wilde scheiden. De bemiddelaar was al gebeld. Cd van jou, cd van mij.

Al zijn dromen waren uitgekomen, maar het toetje, de kers op de taart, was een nachtmerrie. Hij haatte zichzelf voor dit einde. De manier waarop je iets beëindigt, kan het begin en het middenstuk van iets besmetten. Maar hij bleef staan. Hij brandde niet op, nee, hij doofde uit.

Hij vluchtte niet toen de magie was uitgewerkt.

Dan ben je pas echt een tovenaar.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden