Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

In mijn hoofd vind ik wel een tas met geld

PlusMaarten Moll

Ik maak nooit iets mee.

Daags na de zoveelste persconferentie waarin werd opgeroepen nog even geduld te hebben om weer dingen mee te gaan maken, liep ik mijn rondje.

Er gebeurt nooit iets onderweg.

Ja, ik zie Broodman brood strooien voor de vogels, en de professor (hij ziet eruit als een professor) nooit de kak van zijn hond opruimen, maar verder?

Gisteren blies de naar de dijk teruggekeerde mannetjeszwaan naar me.

Nooit vind ik in de struiken een tas met geld. Of een lijk.

Nog nooit een hond achter me aangekregen.

In mijn hoofd maak ik van mijn tochten fictieve ­wandelingen.

Dan vind ik wel een tas met geld, of een lijk.

Liever een tas met geld.

En dan sla ik fictief op hol. Met dat geld kopen we dan een prachtig huis, ergens aan het water, maar dan krijgen we de boeven achter ons aan die erachter zijn gekomen dat wij hun geld hebben gestolen (‘gevonden, we hebben het gevonden, echt waar!’) en dan moeten we vluchten, maar dan zijn we de hond vergeten, en dan gaan we toch terug om de hond te redden, en dan eindigt alles in een nachtmerrie (voor de boeven) met heel veel bloed.

En dan sta ik alweer voor de deur, en is de John Wick in mij alweer vervlogen (wanneer houdt dit midlife-fantaseren eens op?).

Een fictieve wandeling, zo werd De goddelijke komedie van Dante deze week simplistisch samengevat naar aanleiding van het schrappen van Mohammed uit dat literaire werk door een geschifte uitgever. Ja, zo zijn we snel klaar. De Bijbel: familiegedoe. Oorlog en vrede: zie titel.

Maar ook nu weer was ik door de saaie werkelijkheid gelopen.

Ik zat net op de bank toen M. binnenkwam van haar ronde met de hond en naast me neerplofte.

“Wat ik nu weer heb meegemaakt…”

Ik rolde met mijn ogen.

“Je hebt een tas met geld gevonden?”

M. kijkt me verstoord aan.

“Een lijk?”

“Hè? Wat zeg je allemaal?”

“Je bent Kristofer Hivju tegengekomen.”

(Voor wie het niet weet; dat is die bebaarde, houterige acteur die een kabouter of zo speelt in Game of Thrones.)

M. kijkt even voor zich uit.

Ik ben jaloers.

M. ziet honden die ik nog nooit heb gezien, vreemd licht, aparte mensen. Alsof ze de fictieve wandeling ontkent, en altijd iets meemaakt.

“Ik zag een optocht. Een vrouw in een scootmobiel met twee keffertjes voor in het mandje, en daarachter liepen drie losse honden en een poes met drie pootjes. Keurig in een rijtje.”

Ik kijk haar glazig aan.

“Dat verzin je.”

Ze liet een foto zien.

De piratenvlag aan de scootmobiel had ze niet eens genoemd.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden