Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

In Italië maakt de vrouw, de moeder de dienst uit

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Hoorde ik: ‘Ik ben heel blij dat Giorgia Meloni in Italië de verkiezingen heeft gewonnen. Eindelijk komt daar, waar het machismo groot is, een vrouw aan het bewind’?

Nee. Ik hoorde: “Het is vreselijk dat extreemrechts het nu voor het zeggen kan krijgen. Wij, Europa, moeten dat goed in de gaten houden en zo nodig maatregelen nemen. We moeten leren van Hongarije en Polen.”

Is Meloni een fascist?

Dat kan. Ze was het op haar vijftiende, ze schijnt daar later iets op te zijn teruggekomen. Ze is tegen het homohuwelijk en wil boten met asielzoekers terugduwen. Verder is ze erg nationalistisch. Standpunten die ik niet deel, maar ik begrijp ze. Ik heb al jaren en jaren in Italië niets anders gehoord. Of men was – ik praat over het platteland – communistisch of fascistisch, de hoefijzerpunten die elkaar net niet raakten.

Italië is pas sinds 1861 één land. En pas sinds 1945 is er vrouwenstemrecht. Ook de monarchie is toen per referendum (net) weggestemd, omdat het vorstenhuis achter Mussolini stond. Democratie is daar een constant experiment. Verder is het land nog verdomd katholiek. Communisten en fascisten zitten keurig naast elkaar in de kerkbankjes.

Het land, mijn lievelingsland, blijft me verbazen.

Een tegeltje aan de muur bij een communistische boer las: ‘La poltrona e le pantofole son le rovine dell’uomo’ (De fauteuil en de pantoffels zijn de ruïne van de mens).

“Grappig,” zei ik, “van wie is dat?”

“Mussolini,” zei de boer.

Naast de tegel stond een kruisbeeld, in de boekenkast stonden boeken over het communisme.

Wie Italië enigszins wil begrijpen, raad ik de films van Paolo Sorrentino aan. Vooral Il divo, die gaat over de ‘onaantastbare’ Giulio Andreotti, een zeer machtig politicus, en Loro, waarin we de wereld van Silvio Berlusconi ­leren kennen. In beide speelfilms speelt de schitterende Toni Servillo de hoofdrol.

“Is het niet verbazingwekkend dat een vrouw nu de president van Italië wordt?” hoorde ik op de radio.

“Ze spreekt de taal van het volk,” was het antwoord.

Intussen spreken álle politici de taal van het volk. Ik denk eerder dat het zo is dat Italië al geruime tijd een groeiende maternalistische samenleving kent. De vrouw, de moeder maakt de dienst uit.

Dat is zo bij de maffia (moeders willen wraak voor hun geliquideerde zoon) en nu ook in de politiek (de vaders blijken slappelingen of te oud). Zoals Gerard Reve zei: “God weet alles, maar Maria doet het huishouden.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden