Massih Hutak. Beeld Artur Krynicki
Massih Hutak.Beeld Artur Krynicki

In Hama Gallery leer ik dat het Westen geen patent heeft op kubisme

PlusMassih Hutak

Nederlandse kunst- en cultuurinstellingen moeten zichzelf fundamenteel heruitvinden. Dekoloniseren zou daarin de kern moeten zijn. Laat me om te beginnen de mythe van ‘onpartijdigheid’ en ‘neutraliteit’ van veel van deze instellingen ontkrachten.

Als je zo lang een eenzijdig en dominant narratief podium hebt gegeven, mensen aan de top plaats hebt gegeven die met al hun beste bedoelingen en aardige persoonlijkheden uiteindelijk de status quo in stand hielden, dán ben je juist partijdig geweest. Als je nu die fundamentele fout erkent en probeert te herstellen door ten eerste kritisch te reflecteren op je eigen geschiedenis en vervolgens een vollediger, eerlijker verhaal vertelt, niet alleen door gevarieerde kunstenaars maar ook aangestuurd door een gemêleerde bedrijfstop, dan ben je juist de boel neutraler aan het maken.

De afgelopen jaren heb ik met veel kunst- en cultuurinstellingen, groot en klein, gewerkt. Negen van de tien keer ben ik teleurgesteld en gedesillusioneerd teruggekeerd. Omdat het bijna altijd gaat om eenmalige samenwerking, een tijdelijke actie, een project over meer kleur en meerdere perspectieven brengen naar deze instellingen. Mijn kleurrijke netwerk en ik worden geëtaleerd, maar de plekken waar de daadwerkelijke macht en geld zich concentreren worden systematisch homogeen gehouden. Hoe belangrijk deze samenwerkingen ook zijn, ze bedreigen de status quo nauwelijks. En werken daarmee dus de dekolonisatie op geen enkele betekenisvolle manier in de hand.

Ruimte is door de hele stad en op alle niveaus schaars. Wie welke ruimte krijgt en wie welke ruimte neemt, is één van de belangrijkste vraagstukken van deze tijd. Wat de toekomst wél kan zijn van een dekoloniale, diverse en inclusieve plek zag ik recent in de nieuwe kunstgalerie Hama Gallery, aan de Willemsparkweg. Daar wordt onder leiding van Nina Hama en aan haar zijde Inez van der Scheer een nieuwe, onorthodoxe kunstgalerie gerund.

In Hama Gallery, een op het eerste oog chique galerie in Amsterdam-Zuid, klinkt op aangename volume muziek van Biggie tijdens het bekijken van prachtige doeken van de kunstenaars Hoshyar Rasheed en Rebwar Saed. Het werk opende onder meer mijn ogen voor het feit dat het Westen geen patent heeft op kubisme. Als jonge persoon met een kleine portemonnee kun je er bovendien verschillende unieke en mooie kunstvoorwerpen kopen voor een betaalbare prijs. En als het aan de eigenaar ligt, fungeert de galerie in de toekomst als poëzieplatform en komen er residencies in het tuinhuis.

Ik zie mensen in- en uitlopen met een vanzelfsprekendheid en een gastvrijheid die ik graag in voorgaande jaren had willen zien op de kunst- en cultuurplekken waar ik vaak ‘de enige was’ en waar ik me ontzettend eenzaam heb gevoeld. Alle grote instellingen zouden moeten gaan kijken bij Hama Gallery. Daar wordt namelijk niet het verleden maar de toekomst geconserveerd.

Rapper en schrijver Massih Hutak (1992) schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden