Reza Kartosen-WongBeeld Artur Krynicki

In DWDD werden jarenlang blikken verruimd

PlusReza Kartosen-Wong

Donderdag maakte Matthijs van Nieuwkerk op de valreep nog een van de meest memorabele afleveringen van De Wereld Draait Door, over Abdelhak Nouri. Dat smaakte naar meer. Maar een dag later riep Van Nieuwkerk toch echt voor de allerlaatste keer ‘aan tafel!’ en keek ik met ruim 3,1 miljoen medethuiszitters naar het slotakkoord van DWDD.

Er is de afgelopen weken veel gezegd en geschreven over Nederlands succesvolste talkshow ooit. Het ging vaak over DWDD’s creativiteit en durf om ‘moeilijke’ onderwerpen als wetenschap en beeldende kunst aan te snijden. Over het aanstekelijke enthousiasme, de oprechte interesse en de kinderlijke verwondering van Van Nieuwkerk. Over DWDD’s vermogen om zichzelf opnieuw uit te vinden en snel (om) te scha-kelen wanneer de situatie dat vereist. En over het positieve ‘DWDD-effect’ op de belang-stelling voor boeken, films en theatervoorstellingen – ik heb dat zelf ook ervaren toen tafeldame Simone Weimans een prentenboek van mij en mijn vrouw besprak.

Ik zou daaraan willen toevoegen dat Van Nieuwkerk de kunstmatige, door de gevestigde orde bedachte en gekoesterde grens tussen ‘hoge’ en ‘lage’ cultuur doorbrak door allerlei culturele uitingen, van hiphop tot klassiek en van street art tot impressionisme, even serieus te nemen. In DWDD werden blikken verruimd en bruggen geslagen tussen verschillende culturele werelden.

Een opvallende smet op het blazoen van het programma is evenwel het gebrek aan vrouwelijke tafelgasten, een probleem waar alle talkshows mee kampen. Ook is de vrijwel geheel witte redactie geen afspiegeling van de samenleving.

Maar tegelijkertijd waren de uitzendingen van DWDD vooral de laatste jaren qua etniciteit en afkomst wel veel diverser dan die van Pauw, Jinek, RTL Late Night en Op1.

Terwijl andere grote talkshows bijdroegen en -dragen aan de stigmatisering van mensen van niet-westerse afkomst, bood DWDD juist geregeld ruimte aan de verfrissende en kritische perspectieven van tafeldames en -heren en gasten als Stephanie Afrifa, Sylvana Simons, Akwasi, Soundos El Ahmadi, Romana Vrede, Natacha Harlequin en Simone Weimans. De show droeg zo bij aan een broodnodige inclusievere verbeelding van de Nederlandse samenleving. Vooral daarom zal ik DWDD missen.

Vanavond start een nieuw seizoen van M. Dat heeft zich al bewezen als een waardige opvolger van DWDD, zowel qua kijkcijfers als inhoudelijk – in mijn colleges en lezingen over media en diversiteit noem ik M ook vaak als good practice.

Ik zal weer met veel plezier kijken. Maar in het kader van DWDD-ontwenning zal ik zo nu en dan nog wel even hard ‘tot zover, tot morgen!’ roepen wanneer host Margriet van der Linden een uitzending van M afsluit.

Reza Kartosen-Wong is mediawetenschapper en publicist. Elke maandag schrijft hij een column voor Het Parool.

Reageren? reza@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden