Lale Gül. Beeld Artur Krynicki
Lale Gül.Beeld Artur Krynicki

In Duitsland zijn ze een stuk minder happig op mijn boek

PlusLale Gül

Lale Gül

Het is inmiddels een half jaar geleden dat mijn Duitse boek Ich werde leben verscheen: de vertaling van mijn Nederlandse debuut Ik ga leven. Maar waar mijn boek in Nederland als een mokerslag binnenkwam in de literaire wereld en veel aandacht en bereik genoot, zijn de Duitsers minder happig; ik heb nog geen enkel interview kunnen geven in de krant of in een tijdschrift en ik ben nog geen enkele keer uitgenodigd voor een optreden of lezing. Ook niet nadat ik er zelf om had gevraagd.

Ik dacht eerst nog: misschien hoeft dat helemaal niet op dezelfde manier te gaan. Als een boek in Nederland als vernieuwend, noodzakelijk, inspirerend of interessant wordt ervaren, hoeft dat natuurlijk niet te betekenen dat de Duitsers, alhoewel ze cultureel en literair niet héél anders in elkaar zitten dan wij, er ook op zitten te wachten. Pech voor mij.

Of eigenlijk: pech voor de ongehoorde verhalen van de Duits-islamitische meisjes in hetzelfde schuitje als ik (en dat zijn er, denk ik, veel), die niet geïnspireerd kunnen raken om voor zichzelf te kiezen, aangezien mijn boek in veel huishoudens voor oproer heeft gezorgd en levens radicaal heeft veranderd in positieve zin – als ik mijn e-mails moet geloven. Of op z’n minst heeft mijn boek mensen kritisch gemaakt over veel zaken.

Pech voor de mensen die binnen de islam emancipatie en ontwikkeling willen bewerkstelligen en zichzelf dat gunnen, zoals bij de christenen sinds de jaren zeventig in gang is gezet.

Maar steeds vaker werd mij duidelijk dat het niet lag aan desinteresse in het verhaal of onbeduidendheid van het onderwerp, want de Duitse mails die ik kreeg van die paar lezers die het wél toevallig tegenkwamen in de boekhandel en hadden meegenomen, logen er niet om: totaal bezielde en uitbundige mails vol complimenten.

Vaak ook totale herkenbaarheid en aangewakkerde strijdlust en hartstocht om zelf aan de slag te gaan met die inmiddels gesmoorde hang naar vrijheid in hun eigen levens. Precies het soort mails dat ik de afgelopen twee jaar ook al gewend was van de Nederlandse lezers te krijgen.

Ik wilde weten hoe het eraan toeging toen enigszins vergelijkbare auteurs een Duitse vertaling kregen en ging op onderzoek uit. De Marokkaans-Nederlandse auteur van De belofte van Pisa, Mano Bouzamour, vertelde dat het aantal lezingaanvragen dat hij kreeg enorm was. En toen wist ik het zeker: er moest een andere reden zijn voor de lusteloosheid van de Duitse media.

Ik benaderde een journalist (ik noem geen namen, dat heb ik beloofd) die zowel in de Duitse media als in de Nederlandse media actief is en legde haar dit voor. Het antwoord was waar ik eigenlijk al bang voor was: “In Duitsland vindt men alles wat negatief is over immigranten of buitenlanders erg gevoelig liggen en daar branden ze niet graag de handen aan.”

Daarom wil ik me hierbij richten tot de Duitsers: jullie worden geen nazi’s als je mijn boek bespreekt, waarin een niet-witte vrouw het ideeëngoed van mensen uit haar eigen gemeenschap bekritiseert vanwege de streng-conservatieve aard en daarmee hoopt vrouwenonderdrukking te stoppen.

Lale Gül schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? l.gul@parool.nl

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden