James Worthy. Beeld Agata Nowicka

In de tram zijn twee mensen uit elkaar aan het gaan

Plus James Worthy

In de tram zijn twee mensen uit elkaar aan het gaan. Ze zitten op het bankje voor me. Ze denken dat ik ze niet kan horen omdat ik oortjes in heb, maar de batterij van mijn telefoon is al een uur leeg. Puur om ze gerust te stellen knik ik soms op en neer met mijn hoofd of speel ik luchtpiano met de vingers van mijn rechterhand.

“Ik denk dat we moeten stoppen. De vonken zijn in ijsblokjes veranderd,” zegt de vrouw.

“Ik wil niet stoppen, ik wil iets aan je ogen doen.”

“Wat is er met mijn ogen?”

“Hoe je de laatste weken naar me kijkt.”

“Hoe kijk ik dan?”

“Laatst was ik mijn sleutels kwijt en jij was niet thuis. Ik had de hele dag hard gewerkt en ik kon mijn eigen huis niet in. Maar zoals ik toen keek, zo kijk jij niet. Jij kijkt alsof je je sleutels kwijt wilt zijn. Je wilt niet naar binnen. Binnen is het ongezond voor je. Je kijkt naar me alsof ik asbest ben.”

“Nee, dat is het niet. Niet helemaal. Ik heb gewoon het gevoel dat ik je volledig heb uitgelezen. Dat ik je heb uitgespeeld. Ik wil je dichtslaan, in de boekenkast zetten en je af en toe over je rug aaien als ik dronken ben.”

“Dan schrijf ik toch wat extra hoofdstukken? Ontwerp ik wat nieuwe levels?”

“Dat helpt niet.”

“Godverdomme, hoe weet je dat? Wil je niet voor ons vechten? Dat is het hele probleem van onze generatie. We willen niet vechten. We kunnen het niet. Ken je de film Braveheart? En die beroemde speech van William Wallace? Weet je hoe wij zouden reageren op die speech?”

“Ik ben bekend met de film Braveheart.”

“Is er wifi op het slagveld? Zo zouden wij reageren.”

“Gisteren toen je sliep, heb ik in je telefoon gekeken.”

“En heb je iets gevonden?”

“Nee, en nu haat ik je omdat ik me schuldig voel. Waarom ben je zo saai?”

Ik beweeg nog wat harder met mijn hoofd. Dit is mijn nummer.

“Je weet dat ik niet saai ben. Je verzint nu gewoon dingen. In het begin van onze relatie vond je me juist onverschrokken. Ik ben gestopt met motorcross voor je.”

“Weet je nog dat ik achterop bij je zat? Daar op die lange weg bij station Sloterdijk? Je reed zo hard dat mijn oorbellen pijn deden.”

“Ik weet alles nog.”

Ze haalt de oorbellen uit haar oren en geeft ze aan hem. Met een duim wrijft ze over zijn knokkels.

“Ik hoop dat dat zo blijft,” zegt ze, voordat ze de tram verlaat.

Hij kijkt haar na. Ze loopt met grote stappen zijn leven uit. De zevenmijlslaarzen waren blijkbaar in de aanbieding. Zijn hoofd gaat omlaag en zijn schouders beginnen te schokken. Ik tik hem aan en doe wat ik moet doen. Wat ik denk dat ik moet doen. Ik sla met een vuist op mijn borst en doe alsof ik op een paard zit.

They may take our lives, but they’ll never take our freedom!

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden