Lezersbrief

'In de rolstoel naar het theater? Nog even geduld a.u.b.'

Nederland heeft het VN-Verdrag inzake de Rechten van Mensen met een Handicap geratificeerd. Petra Jorissen hoopt als rolstoelrijdster daar iets van te zullen gaan merken in het theatercircuit, schrijft ze in een open brief aan Het Parool.

Koninklijk Theater Carré Beeld anp
Koninklijk Theater CarréBeeld anp

Afgelopen zaterdag was er in Carré een spektakel over het einde van de verzorgingsstaat van de Rotterdamse theatergroep Wunderbaum, getiteld We Doen Het Wel Zelf.

Daarin speelden niet alleen acteurs van Wunderbaum, maar ook trad een knokploeg van actieve Amsterdammers aan die tussen de bedrijven door demonstreerde hoe zij het zelf deden sinds de overheid meer en meer terugtrad.

Als participerende Amsterdamse rolstoelburger wilde ik die voorstelling graag zien. Al snel bleek dat de twee (!) rolstoelplekken gereserveerd waren. Tom Poes verzin een list, dacht deze participerende burger. Ik stuurde Wunderbaum een mailtje en we kwamen overeen dat ik mee kon doen in de voorstelling. Mijn verhaal zou er perfect in passen.

Dat kon op de avond van de voorstelling niet doorgaan, zo bleek. Met de rolstoel op het podium komen was ingewikkeld vanwege de zaalopstelling, maar in de voor rolstoelen gereserveerde ruimte kon nog best een rolstoel.

'Regels zijn regels'
Mocht niet, kon niet, was ab-so-luut onmogelijk. Meest storend vond ik de passieve houding van het personeel. Stijf van ongemak stond het toe te zien. Het ging van o jee, naar o nee, via wat nu en ach jeetje.

Dat er zo weinig rolstoelplaatsen waren was te wijten aan de producent (altijd ligt de verantwoordelijkheid elders) en ach ja, oud gebouw, bovendien was er de brandweer met z'n regelgeving en nog meer andere regelgeving, en er zou toch eens... stel je voor. Een man met een oortje overlegde met een nog hoger geplaatste. 'Regels zijn hier regels', zei hij aan het eind van het gesprek.

Het deed me terugdenken aan onverwachte bezoeken aan theaters in Londen en in New York. Ook erg oude gebouwen. Het grote verschil: de dienstverlening, dat wil zeggen mensen die bereid zijn zelf na te denken. De mentaliteit en dienstverlening van het Koninklijk Theater Carré zijn wat dat betreft vergelijkbaar met die in een stoffig dorpsbuurthuis.

Eindeloos geduld
Die mentaliteitsverschillen zijn deels te verklaren door de wetgeving in de VS, die voorschrijft dat gebouwen en voorzieningen toegankelijk moeten zijn. Wetgeving die discriminatie bij werk, vervoer, en ontoegankelijkheid van openbare gebouwen verbiedt. Wetgeving die in Nederland minder vergaand is.

Maar dit jaar heeft Nederland het VN-Verdrag inzake de Rechten van Mensen met een Handicap geratificeerd. Bij de parlementaire behandeling is vastgelegd dat toegankelijkheid de norm moet worden. Ik hoop dat ik daar nog iets van ga merken in het theatercircuit. Vooralsnog vrees ik dat ik eindeloos geduld moet hebben.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden