PlusColumn

In de kroeg zat een man die met iedereen wilde vechten

James WorthyBeeld Agata Nowicka

In de kroeg zit een man die met iedereen wil vechten. Ik zie in zijn ogen dat hij het meent. Hij heeft zijn mouwen al opgestroopt. Een groepje toeristen verlaat de tent. Ze zijn bang voor de man die nu met twee vuisten op de bar beukt.

De barman zegt dat het zo wel genoeg is. De man gaat zitten en neemt een slok van zijn bier.

"Ik ben niet gek hoor, ik ben alleen teleurgesteld."

Ik sta op van mijn tafeltje, vouw de krant dicht en ga naast de man aan de bar zitten.

"In wat?" vraag ik.

"Dat is een lang verhaal."

"Als mijn tijd echt kostbaar zou zijn, zou ik niet in de kroeg zitten, toch? In wat ben je zo teleurgesteld?"

"Mensen zijn zo hard. Een paar maanden geleden ­waren mijn vrouw en ik nog gelukkig getrouwd en toen begon ze uit het niets te liegen. Over dat ik haar zou hebben geslagen. In het bijzijn van de kinderen nog wel. En de kinderen weten dat ik haar nooit heb geslagen, maar ze zijn bang voor hun moeder. En terecht. Ze is een meestermanipulator. Ik sta machteloos."

"Hoe oud zijn je kinderen?"

"Ik heb een dochter van veertien en een zoon van zestien. Hij speelt in de jeugd van Ajax. Maar ik mag geen wedstrijden meer bezoeken. Dat heeft mijn ex zo geregeld. Ik denk dat ik gek aan het worden ben. Echt gek. Ik deed alles voor mijn gezin, man. Heb jij kinderen?"

"Ik heb een zoon van vijf."

"Stel je voor, man. Je vrouw heeft maar één leugen ­nodig. En daarna ben je alles kwijt. Een weet je wat zo frustrerend is? Ik mag niet boos worden, want als ik boos word, krijgt mijn ex gelijk. Dan ziet iedereen dat ik een opvliegerige klootzak ben. Ik mag niet boos worden, maar ik ben razend. Ken je dat ene programma van John van den Heuvel? Dat hij gaat zoeken naar vaders die hun kinderen naar het buitenland hebben meegenomen? Ik hoop altijd dat John die vader niet te pakken krijgt. Dat de vader ook een keer mag winnen."

"Een paar minuten geleden wilde je met iedereen vechten. Zag je die toeristen? Die waren bang voor je."

"Zo machtig is mijn ex. Ik verander in de man die zij ooit verzonnen heeft. Ik sta schaakmat. Wat ik ook doe, ik heb verloren. En het publiek is al naar huis. Ik werd laatst bijna verliefd op een andere vrouw. Maar ik hield het tegen. Wat zouden mijn kinderen wel niet van me denken? Dat mijn leven gewoon doorgaat? Ik wil niet dat ze dat denken. Dan plaats ik een foto van mijn nieuwe vriendin op Facebook en dan kan ik mijn ex horen praten: zien jullie dat, jongens, jullie vader heeft ons ­ingewisseld. Hij gaat een nieuw gezin beginnen. Kijk maar goed naar haar! Wij waren niet goed genoeg voor hem."

"Heb je een plan?"

"Het enige wat ik kan doen is wachten. Wachten tot ze oud genoeg zijn en me opbellen. Pa, we willen je zien. En dan moet ik al die jaren daarvoor snel vergeten. Dan moet ik al die van mij afgepakte dagen maar gaan inhalen. Ik hoop dat mijn zoon dan nog voetbalt. En dat mijn dochter nog met me wil knuffelen."

In de kroeg zat een man die met iedereen wilde vechten, maar toen rolde hij zijn mouwen gelukkig weer naar beneden.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden