Marcel Levi. Beeld Artur Krynicki
Marcel Levi.Beeld Artur Krynicki

In de groep allochtonen lijkt zich een kleine gezondheidsramp af te tekenen

PlusMarcel Levi

Niet zo lang geleden spraken we gewoon over autochtonen en allochtonen. Het was eigenlijk prima duidelijk wat we daarmee bedoelden. Maar natuurlijk mocht het niet meer van definitie-puristen, die in hun vermoeiende pogingen tot meer precisie ingewikkelde en verhullende termen verzinnen en dingen juist daardoor paradoxaal vertroebelen. Zo werden allochtonen ‘mensen met een niet-westerse migratie achtergrond’, een mond vol en niet echt beter dan de oude naam.

De term was nauwelijks geïntroduceerd of al onvoldoende bevonden door dezelfde deskundologen van het Centraal Bureau voor de Statistiek, gesteund door een bonte groep beleidsmakers die over elkaar struikelen in pogingen vooral niet politiek incorrect te zijn.

Resultaat is dat de groep mensen met Turkse, Marokkaanse, Aziatische, Caribische of Afrikaanse achtergrond, die in grotere steden een derde van de bevolking vormt, geen naam meer heeft om hen te identificeren. Want de geleerden moeten nog minstens een jaartje studeren om met waarschijnlijk een nog vagere en nietszeggende term te komen. Lekker Nederlandse oplossing: als het geen naam heeft, hoeven we het er ook niet over te hebben.

Maar intussen lijkt zich in de groep allochtonen (excuses, maar ik blijf die term voor de duidelijkheid toch even hanteren) een kleine gezondheidsramp af te tekenen. Het was al duidelijk dat deze groep een slechtere gezondheid heeft dan autochtone Nederlanders en ongunstiger uitkomsten van ziektes kent. Ook nu werkt coronavirus als een vergrootglas. Het is inmiddels duidelijk dat onze allochtone mede-burgers minstens drie keer zo vaak geïnfecteerd raken met coronavirus, veel vaker worden opgenomen in het ziekenhuis en een anderhalf keer zo hoge sterfte hebben dan autochtone Nederlanders.

Toen ik in mei 2020 in Het Parool schreef dat er in Engeland en Amerika een schokkend verschil was in de uitkomst van coronavirusinfectie tussen mensen met een witte en donkere huidskleur riepen sommige Nederlandse intensive care-bobo’s in koor dat ze daar niets van herkenden in ons land. Om Cruijff te parafraseren: je ziet het niet als je het niet doorhebt.

Maar nu komen uit onderzoek van Amsterdam UMC en GGD toch deze heftige cijfers. En het drama dreigt alleen maar groter te worden want de vaccinatiegraad onder allochtonen blijft sterk achter. Niet omdat ze anti-vaxxers zouden zijn of dom. Nee, waarschijnlijk omdat ze –net als elders – misschien niet bereikt worden door traditionele tv-spotjes of advertenties. Of omdat ze ingewikkelde taal soms niet helemaal machtig zijn. Of omdat je hen beter informeert met bijeenkomsten in gebedshuizen of scholen, onder leiding van vertrouwde figuren uit de eigen gemeenschap.

Als we zo snel mogelijk van het coronavirus in Nederland af willen en iedereen gelijke kansen op goede gezondheid gunnen, is een gerichte en op maat gesneden informatiecampagne voor allochtone landgenoten de hoogste prioriteit.

Marcel Levi is voorzitter van de raad van bestuur van de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO). Daarvoor was hij ceo van University College London Hospitals en bestuursvoorzitter van het AMC. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? m.levi@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden