Plus

In de greep van het veiligheidsvirus

Marcel Levi Beeld Wolff

We zijn allemaal ernstig besmet met het veiligheidsvirus. Maximale veiligheid is onze allerhoogste prioriteit.

Als het gaat om veilig op straat te lopen zonder beroofd te worden of een operatie te doorstaan zonder ziekenhuiscomplicaties, kan ik me daar alles bij voorstellen, maar inmiddels moet werkelijk alles veilig zijn.

We zijn volledig allergisch voor zelfs het meest minimale risico geworden. Het eindeloos testen van veiligheidssystemen duurt vele malen langer dan het aanleggen en bouwen van nieuwe spoorlijnen en tunnels.

Als je je computer niet beveiligt met een elke 3 dagen wijzigend wachtwoord van tenminste 17 onsamenhangende karakters is dat een fatale nalatigheid in cyberveiligheid.

Kinderen mogen niet meer naar school fietsen, want dat is apert onveilig en de stakkers worden nu pseudoveilig in bakfietsen door de stad getransporteerd.

Vanwege ons aller veiligheid trekken dagelijks miljoenen mensen als een gehoorzame kudde gewillige slachtoffers riem en schoenen uit als ze in een vliegtuig willen stappen en worden flesjes met vloeistoffen als waren het waterstofbommen apart gehouden bij de security. Allemaal voor je eigen veiligheid.

Even vergeten dat bij de laatste terroristische aanslag in Oekraïne het vliegtuig vanaf de grond uit de lucht werd geschoten, ondanks dat alle passagiers braaf hun schoenen hadden uitgetrokken en hun tandpasta uit hun handbagage hadden gehaald.

Dat het aanlaten van je mobieltje in het vliegtuig superonveilig is en een 300 ton wegende jumbojet als een baksteen uit de lucht kan doen vallen, zou je in 2019 toch echt niet meer hoeven te geloven.

Alles moet veilig zijn, we tolereren geen onzekerheid en mijden elk risico. Omgeven door airbags, kniebeschermers en kinderzitjes zijn we desondanks doodsbang voor onveiligheid.

Hoe vaak wordt 'veiligheid' niet tegen ons gebruikt? Je trein heeft vertraging want 'uw veiligheid komt op de eerste plaats' en de weg is afgesloten 'voor je eigen veiligheid'.

Veiligheid is onze eerste prioriteit' is de meest goedkope smoes om slonzige logistiek en operationeel falen te verdoezelen.

Veiligheid is ook verworden tot argument bij alle situaties waarin je niet helemaal je zin krijgt. Een vervelende collega of irritante leidinggevende is plotseling een sociaal onveilig werkklimaat. Een beetje druk op je werk en moet er flink worden aangepakt, dan is dat natuurlijk onveilige werkdruk. En een tikje strenge leraar op school: onveilige leeromgeving.

Door het te pas en te onpas alles wat je niet bevalt onveilig te noemen, dreigt de term veiligheid een platte dooddoener te worden zonder enige betekenis. In de misschien wel meest veilige periode in de geschiedenis van de mensheid is veiligheid een collectieve obsessie geworden.

Marcel Levi is ceo van University College London Hospitals. Daarvoor was hij bestuursvoorzitter van het AMC.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden