Massih Hutak. Beeld Artur Krynicki
Massih Hutak.Beeld Artur Krynicki

In Antwerpen zagen ze ons ooit als voorbeeld, nu als een horrorverhaal

PlusMassih Hutak

Vorige week mocht ik deelnemen aan Nuff Said in België. Op dit evenement dat maandelijks op verschillende locaties wordt gehouden, ontmoeten comedy, literatuur en muziek elkaar en ‘kruist de underground de mainstream’. Geen woord gelogen aan deze belofte van de organisatoren. In vier dagen deelde ik het podium met onder anderen stand-upcomedians Jade Mintjes, Serine Ayari, Soe Nsuki, Wim Helsen, spokenwordartiest Sumaya Chekkali, zangeres Judith Okon en de fenomenale band Lucid Lucia.

De eerste avond bevonden we ons in een oude kruitfabriek in Vilvoorde, net boven Brussel. Op het hele terrein zijn oude loodsen omgetoverd tot creatieve werkplekken, ateliers, hippe horecaconcepten en culturele podia. Omsingeld door nieuwbouwwijken in de maak met namen als Watersite, omsloten door de rivier de Zenne. Backstage facetimede ik met Lievelingsmeisje en Kindjongen, terwijl ik chocoladerepen at om de zenuwen te bedwingen.

Ik twijfelde voor aanvang nog of ik mijn optreden om zou gooien met een superongezellige monoloog over de ingewikkeldheid van deze plek, maar realiseer me dat mijn aandeel als enige Nederlander tijdens het evenement juist oud-Hollandsche gezelligheid was. Dus besloot ik me te houden aan mijn muzikale spreekbeurt over racisme, gentrificatie en intergenerationeel trauma.

De volgende dag kreeg ik een tour door Antwerpen-Noord waar ik nog meer déjà vu’s had. Grote, lompe, moderne nieuwbouwwijken die laagbouw arbeiderswijken overschaduwen. Oude bewoners die een koophuis bezitten, voelden zich er evengoed verdrukt, omdat de herontwikkeling van hun wijk niet alleen een economisch verhaal is, maar juist ook een sociaal en cultureel verhaal. Kortom: hun huis is geen thuis meer.

In de Handelstraat aten we een Marokkaans ontbijt en nam ik nog een nanathee to go om de bittere nasmaak weg te spoelen.

Een dag later hield ik een lezing op de Universiteit van Antwerpen en haalde ik de voorbeelden aan van de dag ervoor, zonder dat mensen het verschil tussen Amsterdam-Noord en Antwerpen-Noord hoorden. Pijnlijk, maar de studenten en docenten op de universiteit waren liefdevol en geïnteresseerd. Het is confronterend mensen te horen zeggen hoe ze Nederland ooit zagen als voorbeeld voor volkshuisvesting en nu als een horrorverhaal waar ze met hun leven voor vrezen.

’s Avonds trad ik op in Studio en ervoer ik een van mijn beste liveshows ooit. Daarna had ik backstage een inspirerend gesprek met Wim Helsen. We waren het er beiden over eens dat er iets fundamenteels moet veranderen, aan onszelf en aan onze omgeving.

De laatste dag had ik een optreden in Genk, wederom op een oud-industrieterrein dat omgetoverd was tot cultuur- en evenementenplein. Terwijl ik in m’n eentje in de artiestenfoyer een bord pasta at, keek ik op mijn telefoon naar The Sopranos. En toen realiseerde ik het me: ik moet ooit een tijdje in België gaan wonen.

Rapper en schrijver Massih Hutak (1992) schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden