Opinie

'In Amsterdam zie ik overal alternatieven voor mijn leven'

Wat maakt blij of irriteert in Amsterdam? Een serie over de (on)genoegens van de stad. Vandaag ziet Roxane van Iperen alternatieven voor haar eigen leven.

'In een wereld onder druk is verscheidenheid het eerste dat verdwijnt'Beeld Mike Ottink

Ik wantrouw mensen die hun omgeving niet wantrouwen. Zij die zich vol overgave laten vallen in een bad van herkenning, vertrouwend op de zachte landing die volgt als je je omringt met mensen zoals jij.

De kraker in zijn bolwerk, de corpsbal in zijn sociëteit, de gelovige in zijn tempel. Het leven als een eindeloze trip in een spiegelpaleis: als jij lacht, lachen duizenden gezichten hysterisch terug, wanneer jij huilt breekt de hemel voor je open. Een bewustzijn beperkt tot de bevestiging van het zelf, in ruil voor valse vertroosting.

Mijn eigen aard acht ik zo beperkt, dat ik vrijheid vind in die van de ander. In Amsterdam zie ik overal alternatieven voor mijn leven; sommige beter, sommige slechter.

Perfect, moeizaam
Zoals de gestreste vader die zijn Maan en Sem in de bakfiets hijst, natte haren druppen op suède loafers terwijl hij wordt begroet door de man die in hun portiek slaapt. Die zwaait ze uit met stralend gezicht en verkleefde pieken recht op zijn hoofd, als de zonnelamp op het nachtkastje aan de warme kant van de muur.

Of het meisje dat richting het conservatorium fietst, cello op haar rug en partituur in gedachten, doof voor trambellen en voortrazend verkeer, kruist haar leeftijdgenoot die in de P.C. Hooftstraat gaat werken, perfect opgemaakt en alert op de eerste klant die moeizaam haar terreinwagen tussen de Mini's parkeert.

Liever thuis
Italianen met heuptasjes, Japanners met een tijdschema en gezinnen die liever waren thuisgebleven: de misère van de citytrip verzameld op het drielandenpunt tussen Vondelpark, Canal Cruise en Rijksmuseum.

En de jongens van de Diamantstraat, uitdagend op een muurtje als ik naar drumles in het Badhuis ga: 'Hé vrouwtje, waar ga je naartoe met die stokken?' maar met blozende wangen zodra ik het op hun knieën voordoe.

De mensen voor het revalidatiecentrum op de Overtoom, het ongeloof in de blik over de rotstreek die het leven hun heeft geleverd, en de Surinaamse dame met pretogen die iedereen drie kwartier laat wachten op de beste saoto soep van de stad omdat 'liefde nu eenmaal geen haast kent'.

Roxane van Iperen, jurist en schrijfsterBeeld -

Veilige haven
In een wereld onder druk is verscheidenheid het eerste dat verdwijnt. Mensen trekken zich terug in eigen wijken en clubjes, zoeken houvast bij gelijkgestemden als schepen die de veilige haven niet meer willen verlaten en zijn vergeten dat ze bedoeld zijn om te varen.

De ander is niet langer een aanvulling op bekend perspectief, maar een aanval op het eigen gelijk. Of een stap verder: de ander wordt gezien als ballast in de strijd voor de goede zaak.

Ik denk de laatste tijd vaak aan wat Götz Aly in zijn standaardwerk schrijft over de Nutzlose ­Esser. De onaangepasten, de chronisch zieken, de verslaafden, de idioten, bejaarden en gehandicapten.

Niet productief
Ze zijn niet productief voor de samenleving, nicht arbeitsfähig. Tweehonderdduizend stuks van dergelijke ballast werden tijdens de Tweede Wereldoorlog geloosd, hun hersenen belandden op de snijtafel zodat ze in elk geval na hun dood nog van enig nut waren.

Ik sta bij het stoplicht en zie een kloon van mezelf voorbij fietsen. Voorovergebogen trapt ze tegen de klok, twee lege kinderzitjes en een net pak dat knelt. Zo arbeitsfähig dat ik al moe word van de aanblik.

Een dakloze man op een bankje volgt haar met zijn ogen en lacht; rimpels klappen als waaiers open in zijn ooghoeken. We kijken elkaar aan en hij klopt op het lege hout naast hem. Ik zet mijn fiets tegen een paal, neem plaats op het bankje en lach met hem mee. Even verlost van het belang van mijzelf, koester ik in Amsterdam vooral de ander.

Woensdag maakt Xandra Schutte, hoofd­redacteur van de Groene Amsterdammer, zich druk over jonge Amsterdamse vrouwen die zich hooghartig de publieke ruimte toe-eigenen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden