Plus Column

Ik zou proberen alle vrouwenparfums te raden

Massih Hutak Beeld Robin de Puy

Wat doe je als je de hele week ziek thuis zit als een kleine bitch? Juist, films kijken die je jarenlang voor je uit hebt geschoven. Deze week zag ik eindelijk Scent of A Woman, een remake van de Italiaanse komedie Profumo Di Donna.

De film uit 1992 vertelt het verhaal van de jonge Charlie Simms die via een liefdadigheidsbeurs op een chique school terecht is gekomen waar hij zowel financieel als sociaal moet zien te overleven tussen zijn rijke medestudenten, onder meer gespeeld door een jonge, slanke Philip Seymour Hoffman.

Om wat geld bij te verdienen besluit Charlie tijdens het Thanksgivingweekend een baantje te nemen als verzorger van de gepensioneerde oorlogsveteraan Frank, vertolkt door Al Pacino.

Frank woont in het tuinhuis van zijn nichtje wier kinderen hij haat. Hij wil strikt aangesproken worden als luitenant-kolonel en nooit als 'meneer'. Hij is niet alleen verbitterd, maar ook nog blind.

En hij denkt de hele dag aan niks anders dan seks.

Ik ben zo iemand die na het zien van een film er van alles over gaat zoeken op internet om er zeker van te zijn dat helemaal niks mij is ontglipt.

Toegegeven, mijn informatieveelvraterij slaat nergens op, maar ik kan mezelf niet zomaar na de aftiteling losrukken van alle karakters die in een paar uur mijn dierbaarste vrienden of ergste vijanden zijn geworden.

Hetzelfde heb ik met albums, voorstellingen, boeken en series; ik heb achteraf altijd behoefte aan nazorg. Zo ook na het zien van Scent Of A Woman. Dus ben ik nog voor de aftiteling gaan googelen. En nu weet ik dus ook waarom Denzel Washington geen Oscar won voor zijn rol in Malcolm X.

Die Oscar ging naar Al Pacino voor, verrassing, Scent Of A Woman. De beste mannelijke hoofdrol was dat jaar, zoals voetbalanalisten zeggen, een poule des doods. Naast Denzel Washington en Al Pacino waren onder andere Robert Downey Junior en Clint Eastwood genomineerd. En dat in een tijd voor mobieltjes, internet, Netflix en YouTube.

Hoe moet het zijn geweest om in 1992 een date te hebben in de bios en dan naar Scent of a woman te gaan in zaal 1 van Tuschinski? Hoe zou de sfeer in de lobby zijn geweest? Hoe zouden de bezoekers eruit hebben gezien?

Hoge kuiven, wijde pijpen en iedereen op schoenen met dan wel hoge, dan wel lage hakken. Waar toverde de kassamedewerker alle papieren kaartjes vandaan? Waar spraken de mensen over?

Het Nederlands elftal dat verloor van Turkije? Ellen van Langen? Het Verdrag van Maastricht? Of de neergestorte F-16? Ik heb geen idee, ik was toen net geboren.
Maar als ik er was, zou ik in mijn eentje naar de film gaan en dan als eerste in een lege zaal gaan zitten met mijn ogen dicht.

Terwijl de mensenmassa langzaam de lege ruimte vulde, zou ik proberen alle vrouwenparfums te raden, net zoals Frank. En daarna zou ik op tangoles gaan. En daarna er een stuk over schrijven.

Rapper en schrijver Massih Hutak (25) schrijft elk weekend een column voor Het Parool. Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden