PlusMaarten Moll

Ik zou nog een tijdje naar hout ruikend door het leven moeten

Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Soms, als ik moeite heb op te staan, denk ik even aan die goeie ouwe Truman Capote. En dan stap ik daarna vrij monter uit bed.

‘And that was the real reason for most people getting up in the morning: not because it would matter, but because it wouldn’t,’ schreef hij.

Dan kun je er maar beter het beste van maken.

Op naar Zeeman bijvoorbeeld (ik was er dus niet speciaal voor opgestaan). Want daar verkochten ze een nieuw parfum. Voor nog geen vijf euro, in een geel en in een blauw flesje. Dat even verfijnd ruikt als de dure varianten, aldus Zeeman. Opgebouwd uit drie unisex-geurlagen.

Als je het gele vocht zou opbrengen, zou je eerst naar ozonic, sinaasappelen neroli ruiken, daarna naar jasmijn en zwarte peper en ten slotte naar vanille, amber, sandelhout en witte muskus.

Het ideale middel voor spionnen om achtervolgers kwijt te raken.

“Waar is ie? Ik ruik geen sinaasappel meer!”

Spoot je het blauwe luchtje op, dan geurde je naar bergamot, citroen en kardemom, daarna liet je je omgeving genieten van een melange van jasmijn, rozemarijn, roos en muguet. En als die geur was vergaan, kwam er leer, tonka, witte muskus en vetiver vrij.

Ozonic, neroli, bergamot, muguet en vetiver moest ik opzoeken. Tonka? Dat is toch die fabrikant van speelgoedvrachtwagens? (Ik herinner me een televisiereclame waarin een olifant op zo’n vrachtwagentje ging staan. De vrachtwagen overleefde de olifantentest glansrijk.)

In de tram: “Wie ruikt er hier naar een kiepwagen?”

Vijf euro voor een parfum? Ik betaalde ruim acht keer zo veel voor een flesje Sultan de Muscat. Waarvan als geuromschrijving alleen ‘houtachtig’ werd gegeven. En: ‘Alsof je door het luxepaleis van de sultan dwaalt, met zijn zwak verlichte gangen en zalen.’

Hang dan betere lampen op.

Houtachtig tegenover ozonic en neroli. Ik was toch geen dief van mijn eigen portemonnee? (En ik heb ook nog een fles Wood staan – heb ik iets met hout? Als ik dat eenzijdige geurtje op heb, zal men tevergeefs naar de geur van bergamot en muguet sniffen.)

Iedereen zou zich voor zo’n prijs toch in deze drielaagsgeurvlaggen willen hullen? Voortaan zou de wereld bestaan uit ‘gelen’ en uit ‘blauwen’. Ik rekende me bij voorbaat tot het gele kamp (ik heb nooit een Tonka­vracht­wagen voor mijn verjaardag gekregen.)

Natuurlijk was ik te laat. Stijf uitverkocht. (Ik heb ergens ook nog een stapel half-volgeplakte spaarkaarten.)

Ik zocht nog in de bak herenondergoed, want soms verstoppen mensen dingen die ze graag willen kopen om er later voor terug te komen. En tussen de kleurboeken.

Ik zou nog een tijdje naar hout ruikend door het leven moeten.

Uit frustratie kocht ik bij het Kruidvat een zak van de eerste lading kruidnoten.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden