Erik Jan Harmens.Beeld Artur Krynicki

Ik zou maar wat graag zonder geluid van buiten mijn boodschappen doen

PlusErik Jan Harmens

Ik ken mensen die boodschappen doen met zowel een koptelefoon op als een mondkapje voor. Ik begrijp dat, maar ben er zelf te beleefd voor. Het mondkapje doe ik wel, maar mijn oren hou ik vrij, omdat ik anders bang ben dat ik op een aso lijk.

Ik bezit een noisecancellingkoptelefoon en zou maar wat graag zonder geluid van buiten mijn boodschappen doen. Dan zou ik niet naar die niets-aan-de-handgesprekjes van anderen hoeven te luisteren, zoals vandaag een vrouw die twee bakken champignons de lucht in hield en haar man verderop met schelle stem vroeg: “Kastanjechampignons of gewone?”

“Doe maar kastanje,” was het antwoord en toen nam ze toch de gewone en dat heb ik dus aan moeten horen.

Met mijn noisecancellingkoptelefoon op, zou ik in de supermarkt ook niet naar de achtergrondmuziek hoeven luisteren, die (las ik een keer in de krant) wordt afgespeeld om de klantbeleving te versterken. Het is altijd middle-of-the-roadmeuk die niemand echt goed vindt, maar iedereen kan verdragen.

Ik niet overigens, ik word er gek van, want voor mij bestaat er niet zoiets als achtergrondmuziek. Ook al staat het zacht, ik hoor het en moet er iets mee. Schalt tijdens het shoppen Don’t Worry, Be Happy door de speakers, dan valt me de gebiedende wijs op in het liedje. Alsof zanger Bobby McFerrin een dictator is die verordonneert dat piekeren verboden is en gelukkig zijn een plicht.

Hoor ik Pak maar mijn hand van Nick & Simon, dan blijf ik denken dat ze eigenlijk ‘Pak mijn hand maar’ moeten zingen. Ik begrijp dat dat niet loopt, maar deze woordvolgorde kan ik niet verdragen.

Ik verbleef een keer met mijn zoon in een resort in Montenegro, we hadden per ongeluk all-inclusive geboekt. Omdat we geen dief van onze portemonnee wilden zijn, ontbeten, lunchten en dineerden we op het terrein. In de eetzaal klonk steevast dezelfde achtergrond­muziek: de grootste hits van Phil Collins, maar dan in coverversie en instrumentaal. De stem van Phil was vervangen door een zwoele saxofoon.

In het begin konden we het nog lijdzaam ondergaan, maar vanaf dag drie hielden we het niet meer en moesten we aan tafel wel keihard meeblèren met de verkrachting van One More Night: “Cause I can’t wait foreveeeeeeeeer!

Waar ik schelle stemmen, niets-aan-de-handgesprekjes en achtergrondmuziek háát, hou ik van gemurmel. Als ik in bed lig, zet ik podcasts zo zacht op dat ik gesprekken tussen mensen net niet kan verstaan.

Het doet me denken aan zomers van vroeger, hoe ik in het zijvak van de tent lag terwijl mijn ouders in de voortent nog wat kletsten. Door slaap overmand, hoorde ik op een gegeven moment alleen nog woezewoezewoeze. En daarna sliep ik in.

Erik Jan Harmens (1970) is schrijver en dichter. Hij schrijft elke week een column over prikkels en andere zaken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden