Babs Gons Beeld Artur Krynicki
Babs GonsBeeld Artur Krynicki

Ik zit op een camping in de buurt

PlusBabs Gons

Zoals een groot deel van de Nederlandse bevolking zit ik op een camping in de buurt.

Als ik over het reusachtige terrein mijn gehuurde caravan probeer terug te vinden, passeer ik een jongetje dat voor een half verscholen kampeerwagen staat, omringd door stapels takken. In zijn handen houdt hij een tak, zeker twee keer zo groot als hijzelf.

“Nou,” zegt hij, “op school mag dat dus niet. Juf zegt: geen takken hoor, jongens.”

Ik blijf staan om naar hem en al zijn takken te kijken.

“Ook niet in de pauze,” gaat hij door. “Juf zegt: geen takken, nooit niet.”

“Ah,” zeg ik, “en nu haal je het een beetje in.”

“Ja,” zegt hij, “heel veel takken.” En hij wijst om zich heen.

Bij een volgende caravan is een vrouw van ergens in de dertig driftig met een hoelahoep in de weer. Om haar heen liggen felgekleurde hoelahoeps in verschillende maten.

“Dat gaat lekker,” zeg ik en wijs naar de hoelahoep die moeiteloos om haar middel draait.

“Thuis mag het niet, dat vinden de kinderen niet goed. En op het werk zegt de baas: niet hoelahoepen op het werk, ook niet in de pauze.”

Ik knik naar haar en loop door terwijl zij de hoelahoep de lucht ingooit en met haar tenen weer opvangt.

Als ik eindelijk denk mijn standplaats te hebben gevonden, zie ik een man tussen de bomen op een koord balanceren. Hij lacht naar me.

“Shhht,” zegt hij. “Mag thuis niet, mijn vrouw vindt het onzin. Is voor kinderen, maar de kinderen doen het nooit.”

Voordat ik wat terug kan zeggen, word ik bijna omver gereden door een ouder echtpaar op skelters, ze racen alsof hun leven ervan afhangt. Achter hen rent een groepje kinderen, zichtbaar boos.

“Geef terug!,” roepen ze.

“Heel even nog,” hijgt de man terug.

Hij knipoogt naar me in het voorbijgaan.

“Even een beetje stout op zijn tijd. In het tehuis mag niets,” roept de vrouw me toe.

“Hoi,” roept een meisje, “wil je even een filmpje van ons maken?”

Ze duwt me een telefoon in een roze pluche hoesje in de hand. Ik zoom op het scherm in op de twee meisjes die wat robotachtige pasjes uitvoeren.

“Op de opleiding mag je niet meer dansen. Er werd te veel gedanst tussen de lessen. Nu is het verboden,” zegt het andere meisje.

Als ik eindelijk mijn caravan heb gevonden, staat daar mijn knalblauwe plasemmer op me te wachten die ik die ochtend ben vergeten te legen.

En terwijl ik probeer zo nonchalant mogelijk met het ding naar het toilethok te lopen, bedenk ik wat ik heel graag zou willen doen wat thuis in mijn leven in de stad niet mag.

Vanwege het zomerreces van de gemeenteraad verschijnt Republiek Amsterdam niet. Spoken word-artiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deze weken deelgenoot van haar belevenissen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden