James Worthy Beeld Agata Nowicka

Ik zie dat de planeet Aarzeling steeds kleiner wordt

Column

Een kennis trekt een jointje van zijn onderlip af en vraagt of ik een trek wil. Ik kijk naar de pretsigaret die lafjes tussen zijn vingers aan het smeulen is.

Het jointje ziet er niet heel aanlokkelijk uit. Het is een rimpelig en slap object en het heeft de kleur van iets wat al maanden niet meer in leven is.

"Het is goed spul," zegt hij, "zeker voor iemand die zo onrustig is. Waarom ben je eigenlijk zo onrustig?"

"Mijn nieuwe boek komt in juni uit."

"Dat is toch alleen maar mooi, man?"

"Zeker, maar ik twijfel aan alles. Zoals de aarde om de zon heen draait zo draait Aarzeling om mijn dwergplaneet heen. Het blijft maar draaien en draaien. Ik zie sterren."

"Twijfel is alleen maar goed. Zelfverzekerdheid is overgewaardeerd. Twijfel is een puntenslijper."

Ik pak de joint uit zijn handen en breng het filterkontje naar mijn lippen. Gulzig zuig ik de mist mijn longen in. Ik kijk naar de hemel en zie dat de planeet Aarzeling steeds kleiner wordt.

"Neem nog maar een trekje, je hebt het nodig," zegt de kennis.

En dan begint alles te draaien. De wereld verandert in een lachspiegel en ik wil alleen maar huilen.

"Ik voel me niet zo goed," zeg ik.

"Ga maar even in de goot zitten. Ik haal wel een flesje water voor je bij de avondwinkel. Wil je plat of bruisend?"

"Zo plat mogelijk alsjeblieft."

De kennis loopt naar De Pinguin Avondverkoop in de Berenstraat en ondertussen voel ik alle botten in mijn lichaam smelten. Misschien moet ik maar eventjes gaan liggen.

Met mijn hoofd op de stoep en mijn ­lichaam in de goot kijk ik naar de sterren die boven me hangen. Veel mensen voelen zich heel klein als ze naar de sterren kijken, maar ik voel me vooral heel eenzaam als ik al die lichtpuntjes zie die elkaar nooit aan zullen raken.

De mensen fietsen voorbij. Ze vragen of het gaat. Ik zeg dat ik gewoon een beetje moe ben. Ze schudden met het hoofd, ik pak hun medelijden uit de lucht en gebruik het als een slaapzak.

En dan zie ik het. De planeet Aarzeling is uit de hemel aan het vallen en komt recht op me af. Het is een mooie planeet. Aarzeling is geel of oranje en prachtig rond of vierkant.

Maar ik moet hier weg. Ik sta op, adem drie keer in en uit en dan gaat het licht uit. De duisternis kruipt op me en vrijt met me. Haar haar ruikt naar ­kokos.

"Gaat het?" vraagt een voorbijganger die me overeind helpt.

"Ik hoop het, meneer."

"Je knieën bloeden en er zit een gat in je lip."

Ik rol mijn broekspijpen op.

"Dat zijn flinke wonden," zegt de voorbijganger.

"Dit zijn geen wonden, meneer, dit zijn kraters."

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden