Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Ik zie bij de woorden oorlog, leger, strijd en tanks jongens voor me in volle bepakking, geen meiden

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Nog even over Oekraïne 24, de zender die bij Ziggo op kanaal 502 is te zien. Elke avond – althans deze week – zenden ze tussen een en twee uur ’s nachts een concert uit vanuit een metrostation. (Live of een live-registratie, ik denk het laatste.)

Altijd vrolijkheid. Liedjes die de mensen kennen en soms meezingen.

De mensen. Veel vrouwen. Elke dag weer. Hun mannen zijn op oorlogspad.

Om de zoveel tijd zie je een metro voorbijrijden. Dan zwaait men naar elkaar.

Rechtsboven in beeld, onder het logo van Oekraïne 24, staat: ‘Wij zijn sterk.’

De artiesten ken ik niet.

Gisteren zag ik een man in vrouwenkleren omringd door goede musici. Je zag dat hij razend populair was. Ik meende hem te herkennen. Ik googelde me een ongeluk en eindelijk, via Shazam, kwam ik achter zijn naam: Verka Serduchka. Eigenlijk heet hij Andrej Michajlovitsj Danilko. Een soort swingende Dame Edna.

Als je zijn wikipagina leest, begrijp je waarom hij populair is. Niet in de laatste plaats omdat hij afstand nam van Rusland en een eigen politieke partij wilde oprichten. Hij schijnt ook nog te hebben meegedaan aan het Eurovisie Songfestival in 2007. En op het plein vol aanhangers van Viktor Joesjtsjenko, de president die ‘men’ ook had geprobeerd te vergiftigen, zong hij “I want to sing, Russia goodbye”.

Een dragqueen. Daar houden de Russen niet van. Ze hebben een gruwelijke hekel aan hem.

Aan het eind van zijn show zette hij zijn kroon en pruik af, wat met veel applaus werd begroet. Het had iets symbolisch.

Die show was wervelend. Af en toe werd er iemand uit het publiek uitgenodigd om mee te dansen. Vaak soldaten, veelal vrouwelijke soldaten. Helaas kon ik niet verstaan wat ze in het leger deden.

Ik besefte dat ik nooit aan vrouwen in het Oekraïense leger had gedacht. Ik zie – het is vast een vooroordeel – bij de woorden oorlog, leger, strijd, tanks et cetera jongens voor me in volle bepakking. Geen meiden. Zeker geen prachtige meiden die uit een modetijdschrift gelopen leken. Vrouwen die ook sterven.

Wat is het toch onethisch om jeugd, mannen en vrouwen, in de lente van hun leven, welbewust te doden om de megalomane behoefte te bevredigen van een man van bijna zeventig.

Het was een feest zonder reden. Vergetelheid als kortwerkend medicijn. Kwaliteit in een metrostation. Meer heb je niet nodig.

En af en toe die trein die in het ondergrondse voorbij reed.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden