Plus Column

Ik zie altijd hoge golven, rijzende bergen en diepe ravijnen opdoemen

Ellen Dikker Beeld Wolff

Iedereen gaat anders met onzekerheid om. Je hebt mensen die in alle gevallen van het beste uitgaan. Zo iemand ben ik niet. Integendeel, zou ik willen zeggen. Ik verwacht rampspoed.

Ik was zo'n kind dat ­altijd dacht dat ze haar proefwerk slecht gemaakt had. En dan toch met een acht thuiskwam. Heel irritant. Vooral voor de zonnekijkers die het helaas toch weer met een onvoldoende moesten doen. Ze zullen me vervloekt hebben. Met mijn mooie rapportje keer op keer.

Maar ik kan niet anders. Het is me met de paplepel ingegoten. Mijn ouders wilden me beschermen tegen de harde klappen van het leven. De doemscenario's die ze opwierpen, waren bedoeld als reddingsvest. Als je een tsunami verwacht is een simpele overstroming peanuts. Dus ik zie altijd hoge golven, rijzende bergen en diepe ravijnen opdoemen.

Als er nieuwe jongens meetrainen, denk ik direct dat ze vervanging zoeken voor mijn zoon. En als hij in de basis begint tegen een relatief makkelijke tegenstander vertelt mij dat genoeg. Ze gunnen de jongens die weg moeten ook nog een succesmomentje. De bevestiging van mijn vermoedens komt als ik toevallig een keer een praatje maak met het Hoofd Onderbouw.

Hij laat zich ontvallen dat je wel vaker jongens ziet die op hun zevende onwaarschijnlijk goed zijn, maar een paar jaar later alle glans hebben verloren. Dat moet over mijn zoon gaan. Als hij daar nog aan toevoegt dat niet iedereen bij Ajax kan spelen, is het me glashelder. Hij probeert me vast te waarschuwen.

Nou, ik ben er klaar voor. Ze hebben gezegd dat de jongens die de jeugdopleiding moeten verlaten vanmiddag tussen 16.00 een 17.00 uur een telefoontje kunnen verwachten. Laat maar komen dat belletje. Want ik ben er inmiddels van overtuigd.

Hij moet weg. Maar ik heb in mijn hoofd al rechtgepraat wat krom is. Dat dit het beste moment is om te vertrekken. Net nu hij aan een volgende fase van zijn leven begint op de middelbare school. Heeft hij alle tijd om nieuwe vrienden te maken.

En wie weet hoe goed het uitpakt, als hij zich in de luwte kan ontwikkelen. Nu een stapje terug om er straks twee vooruit te zetten.

De vraag is alleen: moet ik hem ook een reddingsvest aantrekken? Of zullen we even afwachten hoe hoog de golven daadwerkelijk rollen? Want zo'n vest trek je de rest van je leven niet meer uit.

Cabaretière Ellen Dikker had heel lang niets met voetbal, totdat haar zoon werd gescout door Ajax. Iedere zaterdag schrijft zij in Het Parool een column over haar 'Kleine Messi'. Lees al haar columns terug in het archief. Reageren? e.dikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden