Beeld Artur Krynicki

Ik zei niets. Sinterklaas ook niet

PlusFemke van der Laan

Sinterklaas loopt op het plein. Met twee pieten. Ik kijk toe vanaf een bankje. Straks ga ik naar de film, in de straat die uitkomt op het plein, maar nu moet ik nog even wachten. Ik ben weer eens te op tijd.

Het is donker. En rustig. Er is niet zoveel te doen hier. Twee mannen gingen al op de foto met de Sint, de paar mensen die langs­lopen, krijgen pepernoten. De meisjespiet haalt uit haar jutenzak kleine plastic zakjes. Ik stel me voor dat is besloten dat dat hygiënischer is. Daarna stel ik me voor hoe de kleine zakjes gevuld zijn. Ik zie een lange tafel voor me, bezaaid met pepernoten en iemand die steeds even aan zijn vinger likt om het volgende zakje open te maken.

Ze komen langzaam mijn kant op. Ik heb er niet zoveel zin in, merk ik, maar Sinterklaas loopt tussen mij en de straat die uitkomt op het plein. Om bij de bioscoop te komen, moet ik langs hem. Misschien is blijven zitten beter.

Ik word hier zenuwachtig van.

Ik moet denken aan de foto van mij met Sinterklaas. Ik ben een jaar of vijf. Hij is gemaakt op school, alle kinderen in een kring, de goedheiligman op de stoel van de juf en ik in het midden. Ik sta met mijn gezicht naar Sinterklaas, maar mijn voeten bewegen duidelijk achteruit.

Weg.

Je zou er beleefdheid in kunnen zien, hoe ik me achterwaarts van hem verwijder, maar mijn handen, die in het net gekregen cadeau knijpen, verraden wat het echt is.

Angst.

Ik was naar voren geroepen, ergens in de eerste helft van het alfabet, en ik had de Sint een hand gegeven. Hoewel hij handschoenen droeg, had ik daarna, toen hij in zijn grote boek keek, snel even langs mijn broek gewreven.

“Dus jij wilt niet zonder doekje slapen?”

Ik wist niet wat ik moest antwoorden. Het klopte, daar zat het hem niet in, ik sliep met een doekje, maar ik had moeite met het woordje niet in de vraag. Dat had ik altijd. Wat was het antwoord op een ontkennende vraag? Ja, ik wil niet zonder doekje. Nee, ik wil niet zonder doekje. Ik wist het niet. Ik wilde het goed doen, het goede zeggen, maar er kwam geen antwoord. Ik zei niets. Sinterklaas ook niet. Het zwijgen duurde eindeloos. Toen alle kinderen lachten, kreeg ik een cadeau in handen geduwd.

De goedheiligman is bijna bij het bankje. Ik sta op en begin aan een boog om hem heen. De meisjespiet kijkt naar me. “Wil je niet wat pepernoten?”

Heel even is het stil. Dan schud ik met mijn hoofd. “Nee, dank u wel.”

Mijn voeten bewegen vooruit.

Femke van der Laan is journalist. Wekelijks schrijft ze een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden