Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

‘Ik zei dat we iets leuks moesten doen… Ik vind op een begraafplaats wandelen niet leuk!’

PlusTheodor Holman

“We zouden naar de Ooster­begraafplaats kunnen wandelen. Dan kan ik je laten zien waar mijn grootouders liggen, de ouders van oma.”

“Daar heb ik nou helemaal geen zin in, pap.”

“Dan kan ik eens kijken hoe die graven er aan toe zijn, en zo.”

“Ik wil de kinderen meenemen… Nee, dat ga ik niet doen.”

“Ook niet even?”

“Nee. Ik zei dat we iets leuks moesten doen, naar iets leuks wandelen. Ik vind op een begraafplaats wandelen niet leuk! Wanneer ben je zelf naar die graven wezen kijken?”

“Eh… Veertig jaar geleden, toen oma stierf. Mijn oma dus.”

“Waarom wil je daar nu opeens heen?”

“Dat weet ik eigenlijk niet. Leek me belangrijk.”

“Het moet ook een soort verrassing zijn voor de kinderen. Ik denk niet dat de kinderen het een verrassing vinden als ik zeg: en onder die steen liggen de botten van de opa en oma van de opa en oma van opa. Trouwens, de dood vinden ze eng. Ik ook.”

“Zullen we, als hij open is, dan naar die speeltuin gaan in het Vondelpark waar ik altijd heenging met jou, toen je klein was.”

“Nou nee… Ik weet niet eens of die speeltuin nog bestaat en ik heb daar slechte herinneringen aan. Ik heb daar een hersenschudding opgelopen en jij hebt daar een enorme ruzie gemaakt met mamma.”

“Zij met mij!”

“Jij met haar! Ik was negen. Ik weet het nog. Je bent kwaad weggelopen!”

“Dertig jaar geleden.”

“Ik ga niet naar die speeltuin, pap.”

“Oké, dan gaan we ergens anders heen, al maakte je moeder ruzie met mij, maar laten we over het onderwerp stoppen, maar je moeder maakte ruzie met mij.”

“Waarover dan, pap?”

“Over… Dat weet ik niet meer. Maar ik zei laten we er niet meer over praten! Laten we iets leuks bedenken. Maar het was echt je moeder die begon!”

“Jezus!”

“Niet boos worden! Laten we met de auto een eindje rijden. Met de sprookjescassette hard aan en dan meezingen met de liedjes.”

“Pap, jouw auto heeft geen cassettedeck, je hebt die cassette niet meer en ik wil wandelen en niet autorijden!”

“Ik heb die cassette altijd bewaard. Hier. Kinderen voor kinderen, is het. Sorry… album vijftien. Ik dacht dat het sprookjes waren. En ik heb nog een cassetterecorder, maar ik denk …”

“Ik bedenk wel wat, pap.”

“Jullie kunnen ook hier komen. Dan gaan we fotoalbums bekijken.”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden